08.13.07

Chocolat

Posted in Uncategorized at 14:40 by erik

Woensdag zijn we opgebroken in Fredericton. We hadden gelezen dat er een chocoladefestival zou zijn in St Stephen, en daar hadden we wel oren naar. Bovendien ligt St Stephen min of meer op de route naar het eiland Grand Manan, en daar willen we ook graag heen. Dus op weg.

In St Stephen ligt de fabriek van Ganong, een in Noord-Amerika vrij bekende maar niet zo grote snoep- en chocoladefabrikant (zo’n 200 medewerkers). We hadden onze zinnen gezet op een tour van de fabriek, een rondje door het museum, de puzzeltocht door het park en een bezoekje aan het choctail-uurtje ‘s avonds. Helaas goot het van de regen, dus de puzzeltocht leek ons toch niet zo’n goed idee, en het choctail-uur was al volgeboekt. De tour van de fabriek lukte echter wel, en het museum natuurlijk ook.

Eerst moesten we een tijdje wachten tot we bij de fabriek (adres: 1, Chocolate Drive) naar binnen konden. Er waren eigenlijk tours op gezette tijden, maar de belangstelling was vanwege de regen zo groot dat ze een soort continuproductie hadden opgezet; alle medewerkers die gemist konden worden gaven rondleidingen en zodra iemand klaar was begon die persoon weer aan de volgende groep. Daardoor ging het toch vrij snel.

We waren met een man of vijftien in ons groepje. We liepen eerst door het snoep-deel van de fabriek heen, waar ze bijvoorbeeld jelly beans maken. Het blijkt dat die eerst allemaal hetzelfde beginnen, met een doorzichtige, geur-, kleur- en smaakloze kern, en dan worden de verschillende geurtjes, kleurtjes en smaakjes eromheen gemetseld. Dit alles in een proces van maar liefst zeven dagen. Later gingen we door het chocolade-deel van de fabriek.

Wat echt leuk was, was dat er intussen gewoon doorgewerkt werd (voorzover dat kan als er continu groepen mensen door je fabriek worden gesjouwd). Je zag dus alle machines aan het werk. We moesten regelmatig aan Anneke in haar Unileverfabriek denken.

Aan het einde vond natuurlijk een productconfrontatie plaats (zoals ook welbekend van de Bavaria-brouwerij). Het motto hier was: eet maar raak; uiteraard was het niet toegestaan de waren mee te nemen.

Na de fabriekstour gingen we naar het chocolademuseum, gevestigd in het voormalige fabriekspand van Ganong. Ook wel aardig, maar het haalde het niet bij de fabriek. Ook hier stonden allerlei schaaltjes waarvan je naar hartelust kon eten.

Na een kort bezoekje aan de chocoladeshop naast het museum (we waren intussen uitgechocolaad) vertrokken we weer uit St Stephen. Omdat het zo verschrikkelijk regende wilden we een hotel of iets dergelijks nemen. We reden naar de haven waar de veerpont naar Grand Manan vertrok, maar we wilden niet de boot op voor we zeker waren van onderdak op het eiland. Dat kon via de VVV wel geregeld worden, en bovendien konden zij ons vertellen hoe laat de pont ging.

Het bleek dat we nog ruim tijd hadden om wat te eten aan de wal, dus zo gezegd, zo gedaan. Na een overtocht vol vuurwerk (onweer) kwamen we aan en rond elf uur waren we bij het pension. Het was werkelijk prachtig daar, we hebben het nog niet zo mooi meegemaakt, en bovendien waren we de enige gasten. In de woonkamer lagen zelfs koekjes in de koektrommel klaar, maar daar hadden we niet zo’n behoefte meer aan.

We hebben er uitstekend geslapen.

1 Comment

  1. Wmijn said,

    August 16, 2007 at 1:58

    Oei, dat klinkt als een fabriek waar ik me ook wel zou vermaken. Grappig dat de jelly beans eerst allemaal gelijk beginnen en dat de productie 7 dagen duurt. Begrijp ineens veel beter waarom die dingen best wel prijzig zijn (maar zoooooo lekker!).