08.13.07

Fijn wandelen

Posted in Uncategorized at 19:44 by laura

Zaterdag wilden we eens echt lang wandelen. Maar natuurlijk was het vrijdag laat geworden dus waren we ook wat laat op. Maar goed, rond 12:00 vertrokken voor een wandeling van 10 a 14 km over terrein met redelijk weinig hoogtemeters.

We hadden gisteren al kennis gemaakt met de accuratesse van de kaart. De kaart laat met name veel open ruimte zien, daarmee suggererend dat daar ook niets is, er is immers plaats zat om dat in te tekenen. De paden die we in het begin zouden nemen zouden twee keer splitsen volgens de kaart, dat was niet zo. Er waren niet twee paden, er waren er wel tien. Later hebben we op andere kaarten ook weer de twee paden gezien maar dan weer anders ingetekend, ook fout overigens. We hebben nog steeds geen idee hoe het gebied er eigenlijk wel uitziet maar niet zoals we waar dan ook op een kaart gezien hebben. Deze kaartenmaker boycotten we voortaan.

Maar goed, hoe zijn we daar nu eigenlijk achter gekomen, hmm, eigenlijk is het misschien voor de gemoedsrust van diverse ouders beter om vanaf hier niet verder te lezen.

Voor de andere lezers: we hebben de auto geparkeerd vlakbij de zee. Daarna over een semi verhard pad het binnenland in. Dat splitste zich zoals verwacht al snel, we namen de rechter tak. Daarna kwamen we bij een huis in aanbouw. Daar stond ook een auto maar we zagen niemand. Hier hield de weg op, hmm dat hoorde niet. Maar na wat zoeken bleek er een karrespoor weer verder te gaan, dat genomen en dat leek goed te gaan. Na een end lopen door de middle of nowhere over een spoor waar net een quad (quad rijden is de nationale sport hier, je ziet ze overal) overheen kon kwamen we bij weer een half afgebouwd huis. Het huis leek min of meer bewoond maar wederom geen mensen. Hier stopte het pad weer. We besloten eens de wandel gps te pakken om te zien waar we waren. Helaas kwamen de systemen van de kaart en gps niet overeen dus daar hadden we niets aan. Maar ineens merkten we op dat er iets niet klopte met de stand van de zon, we kwamen uit het westen en daar waren we eigenlijk op weg naar toe. Dus besloten de gps als kompas te gebruiken.

Een stukje terug over het pad bleek er toch een splitsing te zijn dus dat andere pad genomen. Dat ging min of meer de goede richting op, NNW waar wij NW wilden. Dit pad was diverse malen meer een meer dan een pad. Daarbij was het vaak erg lastig om om de vijver heen te gaan door de dichte begroeiing naast het pad, maar toch maar gedaan want 50m vijver van vies modderwater van onbekende diepte trok ons ook niet. Dit gebeurde een keer of drie. Het pad begon langzamerhand toch wel te veel naar het noordoosten af te buigen in plaats van naar het noordwesten, dus parallel aan de kust in plaats van naar de kust toe. Maar we wilden ook niet terug door al die plassen weer heen. We bedachten dat het eiland daar ongeveer 2,5 km breed was (hopend dat de kaart daarop in ieder geval wel klopte), bovendien was het nog redelijk vroeg op de dag. We besloten dus met de gps als kompas naar het NW te gaan lopen, zo gezegd zo gedaan. Dit besluit viel op het punt waar het pad definitief leek over te gaan in een riviertje.

Daarna ging het landschap over in redelijk lage pioniers begroeiing, kleine boompjes en hoge planten. Kort daarop kwamen we bij een helder vrij snel stromend riviertje, hier doorheen banjeren ging eigenlijk veel gemakkelijker. Nog iets leuks gezien onderweg: een berenbekijkstoel hoog in een boom getimmerd, komt helaas op de foto minder goed over, helaas geen pad hier, wel een klein half uurtje wat gerust en gegeten. Jammer genoeg boog ook dit riviertje op den duur wat te ver richting het noordoosten. Toen dus de bush in, echt dicht dennenbos, loopt dus een beetje akelig. Groot was onze verbazing dan ook toen we na enige tijd netten zagen, dit bleek een wiet plantage! Verstopt in het dichte bos. Helaas ook hier weer geen pad. Na een poos ploeteren ging het bos weer over in pioniersbegroeiing. Maar all gauw weer in dennenbos. Kort daarop weer lagere begroeiing: bosbessenstruiken en daarna een brem achtig iets, allebei ruim een halve meter hoog. Weet je hoe akelig bremstruiken zijn om door heen te waden, erg scherp, stug en over het algemeen gezien niet erg meewerkend. En wij maar naar het noordwesten ploeteren. Halverwege dit veld liep een voor, een soort goot leek het, en zowaar dat was het pad. En bovendien het goede pad!!! Nu klinkt dit allemaal wel te doen, maar we hebben 2 uur geploeterd over 2 kilometer. We (vooral ik) zitten onder de schrammen waar hier en daar het bloed toen nog uitliep.

Het pad liep hemels gemakkelijk! Het liep lagns de klif ook al zag je er maar weinig van door de dichte begroeiing. Maar op een gegeven moment kwamen we er dichter bij en moesten we via een touw afdalen naar het strand. Ten minste, dat dachten we. Hier waren weer geen tekens van een pad. Wel een paar aanwijzingen die we later in twijfel trokken. Maar goed toen we echt gingen twijfelen hadden we al een heel eind over het strand geklommen, het was een strand met erg, erg grote stenen. Dus of weer terug, of zelf besluiten omhoog te gaan om te kijken of daar wel weer de tekens van een pad waren. Dat laatste maar gedaan, was ongeveer 15 meter omhoog waarvan 10 echt een soort van klimwerk, helaas geen foto’s. En inderdaad daar was het pad weer. Waar we het eerste stuk zelf weg bepalen eigenlijk wel leuk en avontuurlijk vonden, vonden we dit niet leuk. Eerder hadden we een doel en wisten we heel zeker dat er langs de klif een wandelpad was (uit ons boekje met beschreven wandelingen) maar dat pad kwijtraken was niet leuk. Het was daarnaast ook gewoon storend dat de signalering van dat pad zo slecht was. Maar goed, daarna ging het goed.

We wilden echter inmiddels niet meer de hele wandeling uitlopen maar een shortcut nemen die op onze kaart stond aangegeven. We twijfelden er al een beetje aan of die er ook echt zou zijn, maar hoop doet leven, niet waar. Toen kwamen we bij een plek aan waar inderdaad onze shortcut goed stond aangegeven, bordje met waar we vandaan kwamen (rode tekens), bordje met wat we eigenlijk van plan waren (rode pad vervolgen) of naar Deep Cove waar de auto stond, dat was aangegeven met gele tekens. Dit duurde twee gele tekens. Toen werden we gedropt op een enorme open plek naast een meertje, dat klopte overigens met de kaart. Er waren echter nergens meer tekens te bekennen. Ook niet daar waar volgens de kaart het pad moest zijn, ach ja, de kaart. En omdat we niet echt zin hadden om onze weg zelf te zoeken dus toch maar op weg de hele wandeling uit te lopen.

Achteraf was dat zo slecht niet, het mooiste stuk kwam nog. Later liep de wandeling namelijk wel prachtig langs de klif. Helaas werd het wel kouder doordat het winderiger werd. Uiteindelijk waren we tegen 20:15 bij de auto. We moesten nog tanken omdat we geen brandstof meer hadden voor de branders maar helaas was het tankstation (aan de andere kant van het eiland) al dicht. Dus maar ergens een snelle hap gegeten. Eigenlijk een best goede lasagna (ik) en chili (Erik).

Terug gekomen op de camping vroegen Emmanuel en Lo-May zich al af waar we bleven, vast romantisch aan het dineren. Ze waren gepast onder de indruk van ons verhaal. Snel gedouched, oh wat deed zeep op de beentjes (de schrammen) pijn. Erik zei dat het afspoelen van zeep nog pijnlijker was, dat geloofde ik niet, maar daarna zelf geprobeerd, het is echt waar, dat doet echt heel veel pijn. Daarna nog gezellig een poos bij Emmanuel en Lo-May aan het kampvuur gezeten en email adressen uitgewisseld (zij nemen morgen vroeg de boot om walvissen te kijken).

2 Comments

  1. uschi said,

    August 20, 2007 at 13:49

    Lieve wandelaars,

    al lang wilde ik vragen, of er rode balonnen in de canadese bossen hangen, of wat is dat op de 5. foto van onderen? Wij kennen “paaltjes-wandelingen”.
    Groeten Uschi

  2. laura said,

    August 21, 2007 at 15:40

    Tja, dat zijn boeien, maar dan als versiering. We hebben het hier veel gezien als versiering. We denken maar dat het Kunst is!