08.23.07

Mount Carleton Provincial Park

Posted in Uncategorized at 18:49 by erik

Vandaag was het plan om weer naar een volgend park te gaan: Mount Carleton Provincial Park, in onze Lonely Planet aangeprezen om de mooie wandelingen die er te maken zouden zijn. We zijn niet te laat opgestaan, snel ingepakt, en hebben toen nog even voor de laatste keer van de internetverbinding gebruik gemaakt om onze email te controleren. Daarna

zijn we naar het park gereden, maar we wilden nog even pinnen van tevoren. Een mooie gelegenheid om de TomTom eens goed te testen: we vroegen hem (hij heet intussen Tommie) een pinautomaat langs de route te vinden. Dat leidde ons supersnel Bathurst in. Daar was inderdaad de beloofde pinautomaat, en toen kwamen we net zo soepel Bathurst weer uit. De daaropvolgende aanwijzing luidde: na 138 kilometer linksaf.

Deze 138 kilometers waren nu eens zoals we ons Canada hadden voorgesteld: links bos, voor ons een weg, rechts bos. Zonder enige onderbreking. Het park ligt dan ook zo’n 40 kilometer van het dichtstbijzijnde dorpje, Saint Quentin, af. Aangezien we er geen rekening mee gehouden hadden dat er ook geen winkeltje in het park zou zijn, moesten we, nadat we de tent hadden opgezet, het park weer uit en een fors eind rijden voor de boodschappen. Die deden we dus maar direct voor drie dagen: we zijn van plan hier drie nachtjes te blijven.

Terug op de camping hebben we de pasta klaargemaakt die oorspronkelijk voor gisteren op het programma stond: met makreel uit blik en champignons. Het zag er afschuwelijk uit en smaakte heerlijk.

Na het eten wilden we een kort wandelingetje maken langs een plek waar je volgens de receptioniste wel een kans had wat wild te zien. Dat was een kilometer of tien rijden van de camping. Dit betekende ongeveer drie kwartier in de auto, want de kwaliteit van de wegen in het park is zodanig dat we op de beste stukken twintig kilometer per uur kunnen rijden, vaak beduidend minder. Het park lijkt ook in andere opzichten een beetje in verval te zijn: van de vijf campings in het park is er maar eentje open, van de andere is de toegang middels een aarden wal van een meter hoog afgesloten.

De wandeling was mooi en duurde een uurtje; de route loopt langs de rand van een schiereiland dat in een meer uitsteekt. We hebben geprobeerd erg stil te wandelen en zijn regelmatig blijven staan om uitgebreid om ons heen te kijken, maar we hebben alleen een paar vogels gezien (en uiteraard bergen eekhoorns, maar daar schrijven we niet meer over, hoor).

Het begon aan het einde aardig te schemeren; dat is een goede tijd om wild te zien. Daarom zijn we nog even een klein stukje doorgereden naar een punt dat we vanaf de wandeling gezien hadden, waar een uitzicht-picknicktafeltje stond. Luid gakkend bleek een troepje ganzen wel bereid het tafeltje te verlaten, maar ze hadden daar al het een en ander achtergelaten dat ons de zin om daar te zitten enigszins benam. Er was gelukkig ook nog een steigertje waar we toen maar op zijn gaan zitten. Opnieuw geen elanden, en dit in een gebied waar langs elke weg uitgebreid gewaarschuwd wordt dat je ‘s avonds langzaam en voorzichtig moet rijden in verband met de elanden.

Het was ‘s avonds wat afgekoeld; daarom hadden we de wandeling met een trui aan gemaakt. Toen we bij de tent terugkwamen zijn we naar bed gegaan, en dat hebben we geweten.

Comments are closed.