08.13.07

Nieuwe vriendjes

Posted in Uncategorized at 16:14 by erik

De vorige post eindigde met ons voornemen gisteravond nog wat te posten. Dat dachten we. Maar tijdens het uitzoeken van de walvisfilmpjes werden we aangesproken door twee Canadezen van een jaar of dertig, Emmanuel en May, met de vraag of we die filmpjes vandaag gemaakt hadden. We raakten aan de praat en Laura vroeg of ze even wat wilden drinken. We overlegden even vlug en besloten dat we liever met hen wilden kletsen dan de post de lucht in sturen. We staken een kampvuur aan, hebben nog marshmallows (van hen) geroosterd en opgegeten en tot middernacht gekletst. En dat voelde als heel erg laat!

Vanmorgen hebben we de wekker maar een uurtje later gezet. Na het opstaan en vlug ontbijten hoorden we dat er een farmer’s market zou plaatsvinden. Daar hadden we wel oren naar. We kwamen Emmanuel en May ook weer tegen, aangezien zij de plek naast ons op de camping hebben, en besloten dat we best samen daarheen konden gaan en daarna samen wat wandelen op een mini-eilandje voor de kust van Grand Manan. Dat heeft tot gevolg dat we niet echt een lange wandeling kunnen maken vandaag, en daarom blijven we een dag langer hier. Dus we vertrekken pas maandag.

Eerst wilden we nog even proberen de posts die we gisteren geschreven hadden de lucht in te krijgen, maar het bleek dat we ook de wireless netwerken die niet beveiligd zijn hier in de buurt niet op konden. Dus dat moet wachten tot maandag of zo.

De farmer’s market viel een beetje tegen, er werden meer prullaria dan agrarische producten verkocht en sowieso was het allemaal erg klein. Na wat meer boodschappen in de supermarkt gedaan te hebben gingen we naar de gratis veerpont naar Whitehead Island.

We moesten een klein uurtje wachten tot de volgende pont ging, en de overtocht duurde ongeveer een half uur. We hadden dan 2,5 uur op Whitehead Island en zouden om 16:30 teruggaan. Ik had op onze prachtige gedetailleerde kaart gezien waar we zouden aankomen en de route uitgestippeld.

Het was een klein half uur lopen naar waar de route begon, en het was vooral interessant om te zien hoe leeg het eiland was. Er wonen honderd mensen of zo, en het leek alsof er één persoon thuis was (hij werkte in zijn schuurtje). Toen kwamen we bij het begin van het pad. Het was een heel smal konijnepaadje. Na dertig meter werd het nog smaller, en toen nog smaller, en toen was het weg. Daardoor niet ontmoedigd zijn we toen maar over de naakte rotsen gaan klimmen. We kwamen een gepensioneerd Duits echtpaar tegen die we op de ferry ook ontmoet hadden en zij hadden het opgegeven, leek het. Maar toen wij verder klommen ging de man ook verder, en hij koos een slimmere route. Wij kwamen na een poosje bij een rotsspleet aan waar we niet verder konden, maar waar hij stond kon je er overheen springen (een kleine meter breed). Hij was al aan de overkant. Daar gingen wij dus ook maar. De Duitse meneer hielp Laura eroverheen te springen, toen sprong Emmanuel.

May had wat koudwatervrees en besloot uiteindelijk (onder heel veel spijtbetuigingen) achter te blijven. Ze werd door de Duitse meneer een andere route via onder gewezen. Toen ik ook overgesprongen was en we aan de overkant naar beneden gingen waren we weer met zijn vieren.

We zagen ineens de zee aan de andere kant van het eiland liggen. Dat was nogal merkwaardig, want dat kon helemaal niet volgens de kaart. We liepen maar naar die andere kant en pakten de kaart er nog eens bij. Het bleek dat het aanlegpunt van de ferry niet klopte en dat we op de verkeerde helft van Whitehead Island gelopen hadden. Ach, hier was het ook mooi (en avontuurlijk). We hadden nog een klein uurtje, dus we begonnen nog even aan de wandeling die we eigenlijk hadden willen maken, maar moesten al snel weer omkeren.

Terug op de camping hebben we even vlug gekookt en gegeten (pastinaak en broccoli in een kaas-bacon-saus, heerlijk); overigens zonder Emmanuel en Lo May, zo ver gaat onze vriendschap kennelijk nog niet of zo. Of misschien had het eerder praktische redenen. We hadden trouwens alle vier het gevoel dat we wel wat meer contact met andere vakantiegangers wilden hebben, dat hoorden we gisteravond nog.

Na het eten zijn we met zijn vieren in onze auto naar een vuurtoren aan de noordpunt van Grand Manan gereden. Er zouden daar rond zonsondergang, kwart voor negen, mogelijk weer walvissen en dergelijke te zijn vanaf de kust. De zonsondergang was prachtig, en we hebben zowaar een minke whale gezien!

Comments are closed.