09.01.07

Indianencultuur opsnuiven in Wanuskewin

Posted in Uncategorized at 17:57 by erik

Vanmorgen hebben we beduidend langer geslapen dan gisteren: wel tot kwart over acht. Daarna hebben we contact gezocht met het thuisfront. Je kunt hier telefoonkaarten kopen (in Nederland bestaat dat geloof ik trouwens ook, je ziet ze bij toko’s) waarbij je naar een gratis nummer belt, bij een sprekende computer een codenummer van de kaart intoetst en dan een bepaalde tijd kunt bellen naar binnen- of buitenland. Afhankelijk van hoe lang je belt blijft er nog een tegoed op je kaart staan dat je de volgende keer weer kunt gebruiken. Vanochtend hebben we twee uur gebeld voor twee dollar.

Op het programma stond een bezoekje aan Wanuskewin Heritage Park, een park gewijd aan de prairie-indianen die hier geleefd hebben. Er zijn daar resten van menselijke bewoning gevonden tot 6000 jaar geleden. Overigens heeft niemand het meer over indianen, dat is politiek incorrect, behalve als je zelf indiaan bent. Je mag het wel hebben over de First Nations mensen, of de Aboriginal volkeren. Onder beide termen vallen ook de Inuit, die wij vroeger (tevens politiek incorrect) Eskimo’s noemden.

In dit park zijn een paar wandelingen te maken langs bijvoorbeeld een plek waar vroeger bisons een afgrond ingejaagd zijn, en er is een informatiecentrum. Daar is een permanente tentoonstelling over het indianenleven van vroeger, een ruimte met moderne indianenkunst, een plek waar gedanst wordt en verder natuurlijk een restaurantje (nog niet eens slecht) en zo.

We hebben eerst de permanente tentoonstelling bekeken. Het leukste onderdeel was eigenlijk de wand waar uitspraken van tegenwoordige indianen hingen over bijvoorbeeld hoe ze hun taal en cultuur nu bewaren. Toen hebben we even een hapje gegeten (ik een bison-stoofpot, Laura een wilde-rijst-salade) en om 14:00 was het tijd voor de dans. Er was een erg aardige Cree-indiaan die leraar was en voor ons en zo’n dertig anderen drie dansen danste en daar toelichting bij gaf. Hij had een stereosetje aan en had forse bellen om zijn enkels (de meeste kinderen in het publieke deden hun handen voor hun oren terwijl hij aan het dansen was, zo luid klonken die bellen). Daarna zijn we de wandelingen buiten gaan maken.

We hadden allebei het gevoel dat de wereldgeschiedens vandaag nogal zwaar op ons drukte. Alhoewel de tentoonstelling en zeker ook de danser behoorlijk positief naar de toekomst keken waren wij ons met name bewust van wat er verloren gegaan is toen ‘onze voorouders’ dit land binnen kwamen marcheren. Het stemmige weer droeg daar ook een steentje aan bij, en (in ieder geval voor mij) ook het feit dat ik het gevoel heb dat de witte Canadezen niet heel zorgvuldig omspringen met de erfenis van deze cultuur: in New Brunswick hebben we noch in het officiële toeristenfoldertje, noch in onze reisgidsen ook maar enige interessante verwijzing naar de indianencultuur gezien, tegen een museum over de kolonisten in elk derde dorp.

We hadden eigenlijk nog naar een park in de buurt gewild, Batoche National Historic Site. Hier is een dorp heropgebouwd waar vroeger Métis woonden, kinderen van Franse pelshandelaren en indiaanse vrouwen. De Métis gelden als een eigen volk met eigen cultuur, en we hadden daar best wat van willen zien, maar het was al te laat en we waren al te moe. We zijn teruggegaan naar Saskatoon, hebben even boodschappen gedaan en zitten nu weer in het hotel. Straks even een maaltijd in de hotelmagnetron schuiven.

5 Comments

  1. Ria said,

    September 2, 2007 at 5:26

    Ik voel met jullie mee als je het over de geschiedenis hebt. Voelde het niet een beetje opgelaten zo’n dansende indiaan met al die toeristen eromheen. Staan die Tipi’s daar voor de show van de toeristen of wordt er nog in gewoond?
    Ik zag op Google earth dat de winter wel vroeg kan invallen daar, vorig jaar op 6 november was het 25 graden onder nul. Verder zag ik dat jullie op jullie reis richting Jasper langs het dorpje Pocahontas komen. Je weet wel indianenmeisje met de vlechtjes. Die Rockies zien er op Google earth ook prachtig uit.
    Kus Ria

  2. joost said,

    September 2, 2007 at 6:44

    Je ziet wel dat Ria al lang voor jullie in Jasper is. terwijl volgens Laura de oost-west verbinding behoorlijk bochtig is (geen rechte stukken langer dan 1/2 km. is die weg volgens Ria meer een rechte streep. Ria heeft gezien dat het na Edmonton erg bossig wordt.
    Op de bijgevoegde foto’s zie je een landschap dat op mij overkomt als prairie conform mijn beeld van vroeger.
    De indianen. Ik denk dat ze niet op tijd vuurwapens hadden, anders was er misschien nog iets van een gelijke strijd geweest. Dat was nu niet zo. Hun enige hoop lijkt mij dat over duizend jaar er waarschijnlijk geen mensenrassen meer zullen zijn (misschien zelfs geen mensen uberhaupt).

  3. Hanneke said,

    September 2, 2007 at 11:51

    Kan het me goed voorstellen, ik had hetzelfde gevoel in australie met de aboriginals daar. Vooral nadat de gids vertelde hoe de aboriginals gewend waren oorlog te voeren: met speren werpen, en zodra de eerste strijder gewond raakte, had de tegenpartij gewonnen. Daar zouden we nog wat van kunnen leren…

  4. hennepen said,

    September 5, 2007 at 2:01

    Zelfs nu dus nog ongelijke strijd en dat terwijl we met zijn allen beweren zo beschaafd te zijn. Ik kan me voorstellen dat jullie er last van hadden.

  5. Wmijn said,

    September 11, 2007 at 8:12

    Voor het voorbereiden van ons indianen-kamp heb ik ook redelijk wat gelezen over de geschiedenig en schaamde me regelmatig voor wat ik las. Nee, niet iets waar we trots op kunnen zijn en ik kan me goed voorstellen dat je dat gevoel daar voelde.
    Als je trouwens op internet zoekt naar Pocahontas en terecht komt bij de stam waar zij bij hoorde krijg je wederom zo’n moment. Jammer dat Disney daar ongevoelig voor geweest is…