09.07.07

Nat worden in de regen

Posted in Uncategorized at 22:58 by laura

Goed geslapen, met nieuwe energie in de douche en nu echt gewassen. Rechtervoet doet pijn bij elke stap. Linkervoet heeft nergens last van. Verder geen spierpijn. Erik enkel beetje stijfjes. Vandaag een rustige dag gepland: een autotocht met mooie uitkijkjes. En morgen willen we raften, je weet wel, veel man tegelijk bootje varen. Echter, het raftbedrijf wist niet of ze morgen genoeg mensen hadden, deze middag gingen ze wel. Na wat wikken en wegen besloten we dat we ons ruim goed genoeg voelen om vanmiddag te gaan raften, dus gelijk ingeschreven.

Maar eerst moesten we nog naar een camping om de tent op te zetten. Er zijn al veel campings gesloten dus we hadden niet veel keus. Op de plekken was duidelijk aangegeven waar de tent moest staan: in de grindbak! Zover voor een grasje dat nog een beetje meewerkt aan ons slaapcomfort. De tent stond maar net op tijd voor de regen, mooi raftweer.

Daarna dus terug om te raften. Eerst in de bus, het was niet zover, 100 km ofzo, een uurtje. Daar aangekomen kregen we allemaal een wetsuit aan, helm op en uiteraard zwemvest. En na de veiligheidsinstructies hop in de boot. Wij zaten met twee mensen uit Australie en iemand uit Ottawa en onze gids Erin. Erik en ik begonnen voorin. Eerst wat rustig peddelen om het onder de knie te krijgen en te leren reageren op de aanwijzingen van Erin. Erg komisch toen bleek dat een van de aanwijzingen niet uitgelegd was. Dus hij roept wat van achter in de boot, meteen draaien vijf onthutste gezichten zich om naar hem, waarna hij verbaasd kijkt. Hij had verwacht dat we onder in de boot zouden liggen, en niet dat we hem aan zouden staren. Maar goed, commando was dus: onder in de boot liggen en hoop dat je overleeft.

Daarna begon het echte werk. Je peddelt erg hard dus door een stroomversnelling. Maar omdat die boot alle kanten opgaat peddel je soms in het niets, een halve meter boven het water. En de volgende keer weet je niet waar je peddelt omdat je niets ziet vanwege een grote golf in je gezicht (en in je wetsuit, en in je boot, en met een beetje pech ook in je mond, vooral als je erg hard lacht). Dit zijn dus duidelijk de dingen die ik komisch vind. Het werkt dan zeg maar net zoals met sleetje rijden, wat dan vervolgens de anderen weer komisch vinden. Voor de niet insiders: Laura giert van het lachen en houdt niet op en dat kan ik heel hard!

Daarna plaatsen wisselen, jammer want voorin zitten is duidelijk het leukste. Aan het eind konden we nog even zwemmen in de rivier (8 graden). Was wel lekker maar Erik wilde niet (hij heeft nogal miepige oren).

Omgekleed en de terugtocht aanvaard. Nog heel gezellig met Erin gekletst. Hij wilde in November naar Nieuw Zeeland om te kijken of hij daar een baan kon vinden als raft-guide. En hij was dus wel geinteresseerd in hoe wij dingen geregeld hadden.

‘s Avonds vonden we dat onze voeten wel weer genoeg opgeknapt waren om een rondwandeling met gids te maken. We hadden gelijk, het ging prima. En de gids vertelde erg leuk! Hij stamde zelf af van een aantal van de hoofdpersonen: mensen die een belangrijke rol hadden gespeeld in de geschiedenis van Jasper.

3 Comments

  1. Ria said,

    September 8, 2007 at 5:34

    Lekker woestig water, ja Lau ik kan het me helemaal voorstellen hoe dat is met jou in de boot.

  2. Wmijn said,

    September 11, 2007 at 12:42

    Raften is ‘vet lauw’! 😉 Ooit vroeger ook eens gedaan met een Amerikaan als instructuur. Ik was het zusje van de reisleiding dus werd ik aan hem voorgesteld. Mijn naam is te moeilijk in het engels, maar in die tijd verkorte vriendinnen het nogal vaak tot Willie, dus ik flap eruit ‘You can also call me Willie’, waarop die gast zegt: ‘Willy?!?!’ Nou ja, onvergetelijke indruk, dat snap je 😉

  3. laura said,

    September 11, 2007 at 22:48

    tja, dat doet pijn. op dat moment dan, later natuurlijk een goed verhaal 😉