10.10.07

Eerste dagen zonder Erik

Posted in Uncategorized at 19:37 by laura

Al is het al een poosje geleden, ik moet toch nog wat kleine voorvallen melden van toen natuurlijk.

Mijn dagen kenmerkten zich vooral door thuisblijven en wachten en meubels in elkaar schroeven. Thuisblijven omdat meubels afgeleverd werden, nog meer meubels afgeleverd werden, de man van het gas ons gasfornuis kwam aansluiten, iemand de meter standen kwam opnemen en ik wist niet hoe laat, bleek niets uit te maken, de meters zitten buiten! De loodgieter etc. etc. Allemaal leuk en aardig maar dat betekende ook dat ik dus dagen niet echt internet had, en dan voel je je toch wel afgesneden. Maar ook wel leuke dingen gedaan hoor.

Op de eerste dag zonder Erik ben ik eerst maar eens gaan shoppen. In de Sears (soort Blokker) sprak ik iemand aan om te weten wanneer nu Halloween eigenlijk is (of ik al legaal veel snoep in huis kon halen uiteraard). Dat mondde uit in een heel gezellig gesprek, en een uitnodiging voor een kop thee bij de Sears bar. Heel erg gezellig, heb mijn eerste vriendin gemaakt, helemaal zelf! We waren er beiden erg over te spreken!

‘s Middags nog op bankenjacht geweest zoals Erik al had gemeld ‘s avonds ook daadwerkelijk een bank gekocht. Al met al eigenlijk een erg voldaan gevoel over deze dag.

Dinsdag eindeloos thuis blijven zonder meubels om in elkaar te draaien. ‘s Avonds netjes gekleed en Erik geschoren om een nette indruk bij onze buren achter te laten. De ene waren niet thuis, de andere wel. Dat was heel erg gezellig. Een stel, beide rond veertig en beiden een eigen bedrijf aan huis. En een hele mooie helemaal witte hond die niet blaft.

Woensdag eerst naar de Canadian Tire, auto laten fixen want er is een olie lek en winter klaar laten maken. De check kon gelijk gebeuren en duurde niet erg lang dus ondertussen kon ik uitgebreid winkelen bij de Canadian Tire (kruising tussen blokker en praxis maar dan zonder bouwmaterialen). Na de check bleek het lek veel tijd te koste, maar ze wilden me best even thuis brengen, na de reparatie zouden ze dan bellen of ik al weer opgehaald wilde worden of pas later.

Donderdag weer thuis blijven en meer meubels klussen. Bovendien moest ik toen iets afgeven op de universiteit, ook dat is nog wel een vertellenswaardige anekdote:

Eerst geparkeerd, ik moest iets afgeven bij ene Dave bij E – E&W geen idee wat het was, vermoedde iets met engineering. Na het parkeren eerst maar eens een gebouw in op zoek naar een receptie met iemand om me verder te helpen. Gebouw in, gebouw uit geen receptie of iets dergelijks. Langzaam richting de bieb gewerkt, daar werken vast mensen die me kunnen helpen was mijn idee. In ieder geval wist iemand waar ik moest zijn: engineering gebouw 3 en kreeg ik een kaart. Maar de universiteitscampus stikt van de wandelpaden met ontzettend veel vrij kleine gebouwen die over het algemeen anders heten dan op de kaart. Na meer dan eens de verkeerde richting aangehouden te hebben kwam ik bij de gebouwen van engineering uit. Maar ze hadden de namen van bekende mensen, geen nummers (overigens stonden enkel nummers 2 en 3 op de kaart). In het gebouw kon de enige daar aanwezige student me ook niet vertellen welk het was of waar engineering 3 was, ik zag wel vrij snel dat ik in nummer 1 was. Het volgende engineering gebouw bleek na enig zoeken nummer twee, helaas zag ik niet hoe ik naar 3 kwam, maar iemand die ik aansprak kon het me gelukkig wel vertellen. Daar aangekomen moest ik 1 verdieping omhoog, dus door de grootste gang gelopen, daar moet dus ergens een trap zijn, ten minste dat dacht ik maar tot bijna het einde van de gang was er niets dat daar op wees. Achter een onopvallend uitziende deur zat er ook een, die zag ik enkel omdat mensen voor me er in gingen. Ik was op verdieping twee, een trap omhoog was een deur met een grote twee, achter me, waar ik vandaan kwam stond ook een twee, niet over nadenken, gewoon nog een trap omhoog, daar was een drie. Daar wel vrij snel gevonden waar de kamer was. Helaas geen Dave, geen secretaressekamer, receptie, postvakken, niets eigenlijk. Enkel stemmen uit een kamer verderop op de gang, dus daar maar voorzichtig ingebroken in een gesprek. Er bleken wel postvakken te zijn, terug naar het trappenhuis, een trap naar beneden, deur door, gang uitlopen, gebouw uit, volgend gebouw in, daar verder vragen. Of natuurlijk de brief onder de deur door schuiven. Ik heb voor het laatste gekozen. In totaal was ik net binnen een uur weer terug bij de auto, dat was parkeerbetaatechnisch wel praktisch.
Vrijdag, inmiddels was gebleken dat het lek nog steeds er was. Dus terug naar de Canadian Tire. Een van de nieuwe onderdelen bleek niet goed te zijn. Maar ik kon niet te lang blijven want ik moest Uschi en Frans (ouders van Erik) van het vliegveld halen. Dus is een noodreparatie verricht en heb ik twee flessen olie meegekregen om aan te vullen als er te veel uitloopt (tot op heden houdt de noodreparatie perfect). Daarna, later dan gepland richting Toronto. Het is een lang weekend (maandag thanksgiving) dus druk op de weg en een beetje vertraging. Eerst naar SWAP om de post op te halen, daar was niets dus dat was voor niets. Inmiddels wist ik wel dat het vliegtuig vertraging had, tien minuutjes. Ik kwam op de officiele aankomst tijd de hal inlopen. Het vliegtuig landde ruim twintig minuten later. En pas weer 50 minuten daarna kwamen ze te voorschijn.

Comments are closed.