11.22.07

Oudhollandsch snoepgoed

Posted in Uncategorized at 7:26 by erik

We hadden een tijdje geleden al gehoord dat er in Guelph (zo’n 30 km hiervandaan) een Nederlands winkeltje was. Daar gingen we afgelopen zaterdag heen.

Het was heel merkwaardig. We zitten nu ruim vier maanden in Canada, we liepen die winkel in, en het eerste dat we zagen was een volledige verzameling boerenbont servies. Daarnaast natuurlijk pepernoten, gevulde en ongevulde speculaas, kaas en rookworst, anijsblokjes en vooral: drop! We hebben dus even flink ingeslagen. Overigens is er zo nu en dan ook een heel merkwaardige reclame te zien van Shell, over een Nederlandse onderzoeker van ze, met allerlei stukjes Nederlands ertussen. Dat is ook altijd een hele rare ervaring.

We hebben ook even door Guelph rondgelopen, het is een erg leuk stadje.

Een van de dingen die we kochten was dubbelzoute drop. Niet dat we daar nou zo ontzettend gek op zijn – lekker, hoor, maar verder niet heel bijzonder – maar het is natuurlijk wel een heel bijzondere smaakervaring die ik graag met mijn collega’s wilde delen.

Op maandag had ik dus een zakje dubbelzoute drop bij me. Toen ik binnenkwam ging ik even met Kaska, Mathieu en Clare praten, en na enig aandringen (en een eet-demonstratie om te laten zien dat het niet giftig was) waren ze wel bereid er eentje te proberen. Mathieu vond het niet echt vies, maar ook niet lekker. Wel interessant. Kaska kon het net binnenhouden, en Clare vond het ook niet bepaald lekker.

Na een tijdje kwamen Elena en Austin er ook bij staan om er eentje te proberen. Austin vond de drop vies. Elena slaagde er zelfs niet in het dropje binnen te houden en zocht gauw een papiertje om het in uit te spuwen.

Wilson vond de dubbelzoute drop behoorlijk lekker, John vond het interessant en niet echt vies, zelfs redelijk lekker. Hij vertelde later dat hij het laatste restje had weggespoeld met wat sinaasappelsap en daarmee de bekende Canadese roomijs-smaak tiger taste herschapen had. Inderdaad, drop en sinaasappel. Ik geloof dat ik daar dan weer niet zo enthousiast over zou zijn.

Paulina vond het ook niet bepaald vies, maar niet echt haar smaak. Ze vond de combinatie van zout en anijsachtig vagelijk herinneren aan Chinese smaken. Victor wilde eigenlijk niet, maar liet zich tot zijn eigen spijt overreden; hij vond het echt heel vies. Later bleek dat hij al eens eerder een behoorlijk zout dropje van een medestudent gekregen had, aan het begin van een lange reis, en hij kon de smaak de hele reis niet uit zijn mond krijgen. Stefan vond de drop te zout.

Tussen de middag was er een bespreking, waar ook de baas van mijn baas, Laurent uit Zwitserland, bij zou zijn, en Jan en Chad ook. Jan en Chad wilden allebei onder geen voorwaarde proberen, maar Laurent wel, hij vond het lekker. Onze secretaresse, Stacey, kwam ook even langs lopen en wilde ook wel een dropje proberen. Het beviel haar bepaald niet.

Aan het eind van de dag kwam John nog even terug met zijn vrouw Jennifer, die ook bij ons werkt. Jennifer wilde ook wel een dropje proberen en vond het best lekker.

Samenvattend: vijf mensen vonden de drop lekker, twee noch lekker noch vies, vier vies en drie afschuwelijk, terwijl twee mensen hem niet eens wilden proeven. Een prima score.

5 Comments

  1. Hanneke said,

    November 22, 2007 at 9:51

    In Ijsland eten ze drop met chocolade eromheen, is ook een aparte combinatie…:-)

  2. Do said,

    November 22, 2007 at 11:34

    Maar het lekkerste is nog drop met softijs (Denemarken!!!!)

    liefs

  3. erik said,

    November 22, 2007 at 14:14

    Hmmm, dat klinkt heel… laten we zeggen… interessant. Ik herinner me dat ik vroeger met mijn ouders op vakantie ook ergens drop-ijs gegeten heb, maar ik weet niet meer waar.

    Overigens is er nu ook een experimentele versie van de huwelijksfoto-site voor gebruikers van oude internet-explorer-versies, te vinden op de gebruikelijke plek.

  4. uschi said,

    November 23, 2007 at 2:46

    Zo te horen hebben de meeste van je collegas een normale smaak, ik snap ook nog steeds niet, hoe mensen zoute drop vrijwillig kunnen eten!

  5. fransp said,

    November 25, 2007 at 3:32

    Drop-ijs hebben we ooit in ItaliĆ« gegeten; in mijn herinnering was het meer apart dan uitgesproken lekker. (Na een vakantie in Vicosoprano, in Zwitserland, maakten we een lus door ItaliĆ« om weer, maar nu westelijker, weer in Zwitserland terug te zijn. Bij die “lus” was die drop-ijs ervaring).
    Die IJslanders hebben bepaald geen gevoel voor eet-cultuur: twee zulke lekkere dingen als chocola en drop ga je toch niet door elkaar gooien?!
    ‘t Is zoiets als bier en wijn door elkaar doen…
    Wat betreft de smaken van je collega’s heb je het inderdaad getroffen.
    Wat wordt het volgende experiment? Haring met jenever?
    Groetjes!