01.20.08

De grote val

Posted in Uncategorized at 20:08 by laura

Omdat Erik het een beetje onaangenaam vindt om hierover te schrijven doe ik maar een klein stukje hierover.

Op onze laatste avond skiën waren Joost, Erik en ik met zijn drietjes op een piste, er was werkelijk waar niemand anders. Ik was een klein stukje vooruit rustig mijn bochtjes aan het draaien. Ik kan me nog herinneren dat iets mij raakte in mijn rug en dat er vervolgens substantiele hoeveelheid tijd tussen dat moment zat en het punt dat ik stil lag. In die tijd heb ik duidelijk ten gehore gegeven dat dat een onprettige ervaring was middels kreunen. Eenmaal stilliggend besefte ik dat ik nog leefde, me niet eens erg slecht voelde, zeg maar niets gebroken en dat er rechts van mij nog iemand lag. Ik had al vagelijk de indruk dat voorgaande niet echt door enkel mijn doen en laten veroorzaakt kon zijn.

Uiteraard kwamen Joost en Erik meteen bezorgd kijken (dit is wat onderdreven) en besefte ik dat het verstandiger was mijn mond dicht te houden gezien het feit dat mijn gekreun hen niet geruststelde, ik was dan ook gelijk stil wat hen wederom ook weer niet echt gerust stelde. Maar goed, mijn rug deed pijn maar alles deed het nog en ik had wonder boven wonder geen hoofdpijn.

De persoon naast mij bleek een snowboarder te zijn die het nodig vond op een piste van ruim 50 meter breed (niet overdreven) waar niemand anders was dan wij mij uit te kiezen en zo hard als hij (eigenlijk niet) kon op mij in de boarden. Dat was hem gelukt. Maar hij moest een prijs betalen, zijn gezicht onder het bloed, een tand die uitspuugbaar was (wat hij dus ook deed) en hij voelde zich akeliger dan ik. Ik denk dat hij wel hoofdpijn had (ik hoop het ook). Nadat hij echt geen hulp wilde, wij niet langer wilden wachten,  en hij vergat sorry te zeggen, hebben wij mijn spullen bij elkaar (ok, niet ik) geraapt (en gecontroleerd of alles nog heel was). Ik was echt alles kwijt, muts, ski’s, 1 van mijn stokken en mijn sneeuwbril lagen verspreid over een aardig gebied. En zijn we vertrokken, ik ben voorzichtig naar beneden geskied. Daarna in een warm bad, dat hielp. Toen op zoek naar een restaurant, maar zoals in de vorige post al staat ging dat niet. Dus Ria en Erik hebben wat te eten gehaald bij de supermarkt.

De nacht was pijnlijk maar ‘s ochtends was het beter. Mijn rug was stijf, draaien ging niet en min of meer alles was wat pijnlijk. En omdat toch niets echt prettig was kon ik net zo goed maar gaan skien. Dus appartement uitgeruimd en daarna rustig 5 hellinkjes gedaan, toen was het ook wel op.

De week daarop was soms beter en soms slechter. In bed komen was nog zeker een week lang extreem pijnlijk, in de ochtend ging het dan wel weer. Het leek steeds beter te gaan maar precies een week later was eigenlijk weer de ergste dag. Inmiddels heb ik nog maar weinig last. Wel bijna continu het gevoel alsof je een pak melk verkeerd in je rugzak hebt gedaan dat nu in je rug prikt. Het hoekje van dat pak rondt wel steeds meer af.

Dat was dus het verhaal van mijn val. Er zijn geen foto’s bij deze post.

2 Comments

  1. Wmijn said,

    January 21, 2008 at 2:18

    Bleeeh, da’s niet zo lekker zeg! Goed om te horen dat het weer beter gaat en het een soort van mee valt, want het is toch een behoorlijke klap geweest als ik dat zo lees. Misschien een keertje richting een fysio voor dat pak melk? Lijkt me toch niet helemaal positief als dat er blijft zitten, ook al rondt het hoekje steeds meer af… Succes ermee!

  2. uschi said,

    January 24, 2008 at 5:28

    Gelukkig, dat jouw botten nog soepel zijn, Laura, en het gevoerde jack heeft ook wat gepolsterd!
    Wat een idioot! Dat hij niet veel zei, kan ook door amnesie komen, dus wist hij misschien ook niet meer, hoe hij dit gedaan had.
    Beterschap verder!