01.20.08

‘s Ochtends vertrekken, ‘s middags op de ski’s

Posted in Uncategorized at 19:20 by erik

Jaja, ook deze post weer iets later dan de gebeurtenissen, maar we schrijven langzaamaan weer bij. Voorzichtigheidshalve claimen we dit niet als goed voornemen voor het nieuwe jaar.

Op woensdag gingen we op skivakantie! We zaten rond half tien in de auto en twee uur later waren we bij Blue Mountain, naar eigen zeggen het grootste en mooiste skigebied in Ontario. We hadden daar drie overnachtingen en vier dagen skiën geboekt.

Na het inchecken, waarbij we nog gratis parkeerplekken in de parkeergarage kregen omdat het ons eerste verblijf was, gingen Ria en ik naar de verhuurplek. Ria moest namelijk skischoenen hebben en ik ski’s. Dat was een heel circus: eerst moest je je gegevens invullen op een scherm, dan drie kwartier in de rij voor de kassa, daar betalen en de schoenen ophalen, en vervolgens met het bonnetje naar de skibalie om ski’s te regelen. Al met al waren we bijna net zo lang bezig het spul te huren als het ons gekost had om naar Blue Mountain te rijden.

Ondertussen hebben Joost en Laura ons appartement verkend. Het is in een hotel maar we hebben wel een volledige keuken. Om te slapen is er een uitklapbed in de woonkamer en een slaapkamer met king size bed. (Niemand heeft er hier ooit van gehoord dat je de maat van een bed in centimeters of zelfs maar in inches zou kunnen uitdrukken. Er bestaan vier maten: twin (twijfelaar), double (normaal tweepersoons), queen (breed tweepersoons, hier slapen Laura en ik nu normaal op) en king (extreem breed, bijna vierkant) – allemaal met dezelfde lengte.) Ria en Joost sliepen in het king size bed en vonden dat een hele belevenis. Na een nacht besloten ze dat het heel wat prettiger was om slechts 1/4 van het bed te gebruiken en daar samen op te liggen en de rest te laten voor wat het was.

Het dorp zelf bleek er heel aardig uit te zien. Het was helemaal niet een standaard rechthoekig aangelegde wintersportfabriek zoals je die soms in Frankrijk wel eens ziet, en zoals we een beetje verwacht hadden vanwege de rechthoekig aangelegde steden hier, maar gewoon gezellig met een pleintje en zelfs wat kromme straatjes hier en daar.

Daarna de pistes op. Het vroor tien à vijftien graden, en met een forse wind daarbij was het duidelijk anders skiën dan we van Frankrijk gewend zijn. Met name in de stoeltjesliften moest je echt je gezicht beschermen om het niet heel erg koud te hebben. Een ander verschil was dat de meeste pistes tot wel tien uur ‘s avonds gebruikt worden; ze zetten er gewoon een paar lampen op.

Het gebied viel ons al met al heel erg mee. We hadden iets verwacht zoals in Winterberg. Maar de pistes waren een stuk langer dan gedacht. En de echte zwarte pistes zouden ook in de Alpen als zwart gelden. Bovendien was het een behoorlijk afwisselend gebied. De ligging van het gebied is wel heel bijzonder, aan het eind van een heel groot plateau daalt het land ineens heel scherp naar het Lake Huron (of eigenlijk de Georgian Bay) toe. En tegen die helling was dit skigebied gebouwd. Dus bovenaan de liften was niet een top ofzo, maar daar was de rand van het plateau met een weg en parkeerplaatsen. En naar beneden kijkend skiede je op het meer af, zie ook de foto hierboven.

De eerste dag hebben we heerlijk geskied. Tot in het donker doorgeskied, nu ja, er waren wel lampen aan op de piste. Maar dat is wel een beetje merkwaardig skien. Het was een heerlijk gevoel dat we niet de hele tijd ons zorgen hoefden te maken over de tijd en wanneer de laatste lift ging, die ging namelijk om 22:00.

Daarna besloten het onszelf gemakkelijk te maken en een pizza bestellen om daarna de piste weer op te gaan. Rond 19:00 ofzo een pizza besteld. Helaas was het druk dus konden ze geen tijd garanderen waarop deze bezorgd zou worden. Wij aten dus maar een flink stuk Christmas pudding die Laura thuis al gemaakt had om de eerste honger te verdrijven, en begonnen met een spelletje. Een dikke twee uur later toch maar eens gebeld waar die pizza bleef. Toen bleek er iets mis te zijn gegaan (dat snapten wij ook al), ze hadden namelijk het verkeerde appartementnummer opgeschreven (en wel het goede telefoonnummer, maar dat hadden ze om onverklaarbare redenen niet gebeld). Ter compensatie zouden ze een nieuwe maken en gratis afleveren.

Na nog eens anderhalf uur hadden we nog steeds geen pizza gezien en Ria hield het voor gezien. Ze ging nog even buiten een sigaretje roken en dan naar bed. Voor onze kamerdeur kwam ze iemand van het pizzabedrijf tegen; daar hebben we maar even mee gekletst en hij zou wel regelen dat de pizza er toch nog kwam. Ria had er niet zo veel vertrouwen in en ging haar tanden vast poetsen. Toen ze daarmee klaar was werd er aan de deur gebeld, en jawel… onze gratis pizza (je blijft toch Nederlander)! Hier wilde zelfs Ria haar tanden wel weer even opnieuw voor in doen. Wij gingen allen voldaan naar bed.

De tweede dag hebben we onder andere een aantal keer een piste geskied met de prachtige naam Elevator Shaft (liftschacht); dat was een piste van een steilheid die de classificering zwart wel verdient. ‘s Middags hebben we in de Blue Copper gelunchd, een gezellig tentje, en ‘s avonds even vlug een magnetronmaaltijd bij het supermarktje gehaald. Daarna gingen Joost en ik nog even de berg op; Ria en Laura hielden het voor gezien.

Dat was misschien maar goed ook. Het was intussen nog steeds een graad of tien onder nul, maar de wind was echt heel hard gaan waaien. Bij de grootste lift, een stoeltjeslift, kon je bovenaan bijna niet de lift uitkomen: de wind blies je zo terug je stoeltje in! Dat leidde ertoe dat er veel mensen hun evenwicht verloren, de lift dus vaak stilgezet moest worden en er beneden forse rijen ontstonden. Boven waren er wel heel spectaculaire beelden: het was pikdonker buiten het gebied dat beschenen werd door de pistelampen en de sneeuw vloog horizontaal met een noodgang over het landschap heen. Daartussendoor waren allemaal dik ingepakte mensen zich met enige moeite voort aan het bewegen. Heel onwerkelijk allemaal. Helaas waren de weersomstandigheden boven niet zo dat ik ons fototoestel eraan bloot wilde stellen.

Op dag drie opnieuw lekker geskied. ‘s Avonds wilden we uit eten gaan, maar alles was vol en Laura was niet zo lekker na een val, dus we besloten toch maar weer wat uit de supermarkt te eten. De laatste dag hebben we nog ruim een halve dag geskied, toen gingen we in de auto zitten en na drie uur rijden waren we weer thuis. Daar heerlijk gegeten bij ons favoriete restaurant: The Keg, ook bij Joost en Ria nu favoriet.

2 Comments

  1. Ria said,

    January 22, 2008 at 13:25

    Allereerst moet ik even melden aan alle lezers van het Blog dat we een fantastische drieweekse vakantie in Canada hebben gehad, er staat in Waterloo echt een prima hotel met slaapkamer en badkamer voor de gasten. Het was voor ons natuurlijk heerlijk Laura en Erik te zien en te knuffelen en te ervaren dat ze het prima maken daar in Canada.
    Over deze post wil ik toch even iets rechtzetten. Het king size bed in het ski oord was een fijn bed maar ik vind dat je een beetje vreemde zaken suggereert over een belevenis in bed. zo ook over mijn tanden met die pizza, Ik heb wel tanden maar niet meer alle kiezen dus daar heb ik een een gericht hulpmiddel voor, om dus beter pizza’s te eten.
    De sneeuw was trouwens geweldig, heel licht en heerlijk om in te skien.

  2. laura said,

    January 23, 2008 at 15:09

    🙂