02.18.08

Meer frisbeegolf

Posted in Uncategorized at 20:17 by erik

We hadden na het potje frisbeegolfen rond kerst de smaak wel te pakken gekregen, dus we spraken met Austin, John en Mark (allen collega’s) af, de zondag na de winter party met zijn vijven te gaan frisbeegolfen in Guelph. John bleek tijdens zijn aio-schap zo’n beetje om de dag te hebben gefrisbeegolfd en had in de loop der tijd een enorme hoeveelheid frisbees uit moerassen en zo gevist, ruim voldoende voor ons allemaal.

We kwamen aan bij het arboretum van de universiteit van Guelph; daar zouden 9 holes te vinden zijn. Het arboretum bleek een fors uitgevallen park te zijn. We parkeerden op de parkeerplaats en keken of we een bordje of zo zagen waarop we konden zien waar we heen moesten, want er waren nog niet zo maar holes te zien. Er bleken wel bordjes te zijn, maar geen die naar frisbeegolf verwezen, dus we gingen op goed geluk maar eens een pad in. Na een paar honderd meter bleek het niet direct naar de holes te leiden, dus we draaiden om en vroegen het aan andere bezoekers op de parkeerplaats. Een van de aanwezigen dacht dat hij het wel eens gezien had en verwees ons terug naar het pad waar we het eerste deel al van gelopen hadden. Dat gingen we dus nu helemaal aflopen.

Het was een prachtig pad door een heel mooi winters park, maar toen we na een kilometer of twee, drie aan het eind kwamen hadden we nog geen holes gezien. We besloten linksaf verder te zoeken. Daar vonden we opnieuw een paar parkbezoekers. De meeste wisten niet waar we het over hadden, maar toen we omschreven hoe die holes er dan uitzagen (een metalen mand met kettingen op een paal) had een meisje inderdaad wel ooit zo iets gezien in het park — ze had alleen geen idee waar.

Verder zoekend kwamen we bij een nogal afgelegen huis. Denkend dat iemand die binnen de grenzen van het park woont, wel zal weten wat er te doen is, klopte Laura op de deur. Na enig wachten deed een nogal nors kijkende man open. Laura vroeg of hij misschien wist of ergens in het park frisbeegolf-holes stonden. “Nou, hier dus duidelijk niet, he!”, was het antwoord, en toen ging de deur gauw weer dicht.

We waren in totaal wel een uurtje aan het zoeken toen we een informatiehutje vonden. Daar hingen een heleboel kaarten aan de muur, waarop uitvoerig stond beschreven wat voor ontzettend interessante bomen waar in het park stonden (het was tenslotte een arboretum). Niets over frisbeegolf. Austin had zijn huiswerk echter iets beter gedaan dan wij en kon op het enige overzichtskaartje dat er hing wel ongeveer aangeven waar de holes zouden moeten zijn. Op weer een ander kaartje stond aangegeven waar wij ons op dat moment bevonden, en met een beetje gokken konden we de informatie van die kaarten combineren.

Vol goede moed gingen we dus weer op pad en jawel, na nog een minuut of tien wandelen zag Austin in de verte zowaar een hole. Toen we daar op af liepen gooide Mark zijn (van John geleende) frisbee er naar toe, om vast een beetje te oefenen. Toen we echter aankwamen was hij door de sneeuw verzwolgen (de frisbee, niet Mark) en nergens meer te zien. Het duurde een minuut of tien voordat we hem teruggevonden hadden. Dat beloofde veel goeds.

We zagen verderop een tee (beginpunt van een hole). Het was niet helemaal duidelijk bij welk doel die tee hoorde, maar we kozen er een en begonnen te spelen. Het ging zowel bij Laura als bij mij beduidend minder goed dan met Kerst; ik geloof dat de holes wat lastiger waren, maar de geleende frisbees van John waren vooral veel professioneler dan degene die we met Kerst van Austins broer hadden geleend, en daar konden we duidelijk niet zo goed mee overweg. Maar het was wel heel erg leuk, en Mark (voor wie dit de eerste keer frisbeegolfen was) had er ook veel plezier mee en was bovendien erg goed. We werden na verloop van tijd behoorlijk goed in het vinden van de gaten in de toplaag van de sneeuw waar de frisbees waren “ingeslagen”, en als je dan daar rond omheen wat ging graven kon je je frisbee wel terugvinden. We hebben na die eerste keer niet meer met zijn allen een frisbee hoeven zoeken.

Door de sneeuw was het vrijwel onmogelijk uit te vinden wat de juiste volgorde van de holes was; we hebben denk ik geen enkele andere tee meer boven de sneeuw uit zien steken. Maar we kozen steeds gewoon een volgende hole uit en besloten dat zus en zo een mooie plek was om te beginnen. Uiteindelijk hebben we denk ik alle negen holes gezien en er een stuk of zeven gedaan. Na afloop hebben we samen een eenvoudige doch voedzame maaltijd genomen in een pub in Guelph.

3 Comments

  1. uschi said,

    February 19, 2008 at 2:58

    Wat een doorzetters zijn jullie! De buitensport werd verdrievoudigd door het zoeken van de golf-holes tevoren en van de frisbee’s erna, maar in zon prachtige diepe sneeuw is toch alles leuk, he? Jullie kennen het park nu heel goed!

  2. Blog Home » Winterweer said,

    March 22, 2008 at 20:05

    […] 28 februari ging Laura wandelen met een vriendin van ons, Karen, in het arboretum in Guelph waar we al eerder frisbeegolf gespeeld hadden. Dat leidde tot de volgende […]

  3. Blog Home » Weekendvulling said,

    March 27, 2008 at 8:51

    […] vorige keer. Ik speelde minder goed dan mijn eerste keer maar gelukkig wel een stuk beter dan de vorige keer. Wat ook erg prettig was, was dat door dooien en opvriezen het bovenste laagje van de sneeuw wat […]