03.22.08

Winterweer

Posted in Uncategorized at 20:05 by erik

We hebben intussen het koudste stuk winter wel gehad. Daar hebben we nog wat mooie plaatjes en verhalen van die we jullie niet willen onthouden.

Op 28 februari ging Laura wandelen met een vriendin van ons, Karen, in het arboretum in Guelph waar we al eerder frisbeegolf gespeeld hadden. Dat leidde tot de volgende plaatjes.

Zaterdag 1 maart zijn Laura en ik een eindje gaan wandelen op Laurel Creek, waar we de afgelopen zomer twee keer lang gekampeerd hebben. Het was echt prachtig weer, ijskoud maar met vaak felle zonneschijn en forse wind. Na onze wandeling hebben we er ook gelanglaufd. Ik ben nog een stukje van de loipe afgegaan om de precieze plekken waar we met de tent gestaan hebben te fotograferen: bij het meer en middenin het bos. En bij dat ommetje brak de oeroude langlaufstok, die we (samen met de rest van de uitrusting) daar gehuurd hadden. Gelukkig deed niemand er moeilijk over.

Zondag gingen we skieën met Karishma. Er is een klein skiheuveltje in Kitchener (een stuk of tien korte pistes) en daar gingen we heen. Na anderhalf uur heb je alle pistes drie keer gehad en toen vonden we het mooi geweest. Dat kwam mooi uit, want toen gingen de liften ook dicht.

De vrijdagavond daarop, de achtste dus, begon het weer fors te sneeuwen. We waren van plan op zaterdag in Toronto te gaan dansen, maar de sneeuwbui hield nogal aan. Hij hield zo veel aan dat we op zaterdagochtend besloten dat het onverantwoord was naar Toronto te gaan; we hoorden later dat er ongeveer 40 cm was gevallen binnen 24 uur. Toen spraken we af ‘s avonds met vier vrienden een ijshockeywedstrijd te kijken (we hadden vrijdag gehoord dat er, behalve Austin, nog een paar fanatieke Maple Leaf-fans tussen zitten, dus dat beloofde wel wat). ‘s Middags gingen we eerst nog, in het hevigste deel van de sneeuwbui, een wandeling maken, opnieuw bij Laurel Creek, met twee van de mensen met wie we ‘s avonds de wedstrijd zouden gaan kijken: Austin en Karen.

Na de wandeling gingen Austin en Laura samen sneeuwruimen. Dat was knap veel werk, en het bleef nog flink doorsneeuwen daarna. (Maandag moest Laura de rest opruimen, en dat was zo veel dat ze het maar in twee keer gedaan heeft. Bovendien werden de bergen sneeuw overal zo hoog, dat het zoeken was naar een plek waar ze de sneeuw heen kon dragen.)

De ijshockeywedstrijd werd helaas jammerlijk verloren. Dat had tot gevolg dat Halle, een stagelopende studente bij Maplesoft, haar frustraties wel weg wilde voetballen; alle aanwezigen waren er twee weken eerder ook bij. Dus we doken direct de kelder in en hebben daar in totaal meer dan een uur gevoetbald. Dat hielp. (Laura zou hier waarschijnlijk graag vermeld zien dat haar team (Laura, Austin, Josh) mijn team (ik, Karen, Halle) verpletterend verslagen heeft (dat was ook zo), maar dan had zij deze post maar moeten schrijven.)

Op zondag gingen we nog ruim een uur schaatsen op de ijsbaan. Iedereen op ijshockeyschaatsen natuurlijk, of eventueel kunstschaatsen, behalve ik met mijn noren. Daar heb ik wel een paar geïnteresseerde blikken mee getrokken. De inpandige schaatsensliep had eigenlijk nog nooit zulke schaatsen onder handen gehad, maar hij zou kijken wat hij ermee worden kon. Ik was tevreden over het resultaat – maar waarschijnlijk zou ik het ook niet merken als hij ze volledig verpest heeft, dus dat wil niet zo veel zeggen.

Op dinsdagochtend zou ik door Austin opgehaald worden om naar het werk te gaan; toen hadden we even tijd om een paar mooie foto’s te schieten van de gevallen sneeuw. Op de tweede foto zie je hoe hoog de sneeuw tegen ons raam ligt.

Later die week, op vrijdag (inmiddels 14 maart), fietste ik voorzichtig de garage uit … en lag toen vrijwel direct onderaan onze oprit op de grond. Er lag een laag ijzel op de oprit van enkele millimeters dik. Ik dacht nog even dat ik misschien wel op de straat zou kunnen fietsen, of op de stoep, maar die waren al even onbegaanbaar als onze oprit (met het verschil dat ze wat horizontaler zijn). Het idee om met de auto te gaan hadden we ook direct laten varen: als we de garage uitgereden zouden zijn zou hij zo de tuin van de overburen ingegleden zijn zonder dat we ook maar enige mogelijkheid hadden gehad daar wat aan bij te sturen. Dus ik besloot maar even van thuis uit te werken.

Maar ook dat was makkelijker gezegd dan gedaan: ik stond onderaan de oprit, met fiets, en ik wilde bovenaan de oprit zijn, liefst ook met fiets zodat die niet buiten hoefde te blijven staan. Als ik echter een voet op onze oprit zette, dan gleed die direct weg — nog zonder dat ik er enig gewicht op zette. Met heel voorzichtig balanceren kon ik door de opgestapelde sneeuw aan de zijkant van de oprit waden, terwijl ik de fiets (zonder enige wrijving) over de oprit naast me naar boven trok.

Toen nog even de oprit strooien met zout. Dat ging heel handig: ik ging bovenaan staan, strooide wat zout om me heen, en gleed vanzelf naar beneden. Toen weer door de sneeuw terug omhoog en hetzelfde aan de linkerkant van de oprit.

Later die dag was de ijzel gesmolten en kwam ik toch nog naar Maplesoft, en ging van daar met John naar London, een vrij grote stad een uurtje rijden ten westen van hier. Daar ligt de University of Western Ontario (ook al zijn er stukken van Ontario die nog duizend kilometer westelijker liggen, maar daar woont niemand, dus heet dit Western Ontario), en daar was een seminar waar we met een clubje heen gingen. Laura en ik waren nog niet eerder in London geweest (nou ja, niet in London, Ontario; wel in London, Groot-Brittanië) en hadden al vaker gelezen over de vele toneelstukken en musicals die daar vertoond worden. Daar hadden we wel interesse in en Laura wilde ook wel wat van het stadje zien. Zij was dus overdag al naar London gegaan. We ontmoetten elkaar ‘s avonds na het seminar, hebben even wat gegeten en gingen naar een toneelstuk dat we die ochtend vlug hadden uitgezocht (met de naam Real Estate, oftewel Vastgoed). We merkten daar pas dat het de première was; de rest van het publiek was dus behoorlijk op chique en wij bepaald niet. Maar daar hebben we ons maar niet te veel van aangetrokken. Het was een romantische komedie, een erg licht stuk. We hebben ervan genoten.

Na het toneelstuk reden we weer terug. Er was nogal wat mist komen opzetten. Naarmate we verder uit het centrum kwamen leek de mist dichter en dichter te worden, en op het moment dat we de oprit van de snelweg opreden bedachten we dat het waarschijnlijk eigenlijk slimmer was om een hotel in London te nemen, de mist was zo dik dat je hem met  een lepel kon eten. Maar eenmaal op de snelweg ging het wel: er waren genoeg auto’s dat je bijna altijd wel wat achterlichten door de mist zag schijnen. We zijn dus zonder kleerscheuren weer thuis gekomen.

Na dit alles aan jullie de volgende vraag: hoe veel sneeuw is er deze winter in Kitchener/Waterloo gevallen, en was dat veel of weinig? Onderbouw je antwoord voor een maximum van vijf punten.

5 Comments

  1. Hanneke said,

    March 23, 2008 at 15:03

    Het was veel!!! (Bron: Laura)

    hoeveel, daar ga ik me later nog eens aan wagen 🙂

    246 cm?

  2. sjoerd said,

    March 26, 2008 at 16:49

    erm….

    ik was op zoek naar het e-mail adres van jullie buurman.
    kunnen jullie mij mischien helpen:P

  3. laura said,

    March 27, 2008 at 5:44

    :p

    moet je een vriendje worden op facebook, daar heb ik hem ook!

  4. uschi said,

    March 27, 2008 at 7:33

    Ik gok de totale sneeuwhoogte van deze winter op 3,50 meter.
    Waarom? Gezien de hoge bergen, die jullie in de voortuin gemaakt hebben, en bovendien zie ik dagelijks in de NRC het weer van Toronto, het was een paar keer een flinke sneeuwlaag, dan alles weggeregend en opnieuw een flinke pak , dus alles bijelkaar heeeel veel.
    Of dat nu voor Canada veel was? geen idee! In elk geval zijn de sneeuw-fotos heerlijk!

  5. Ria said,

    March 31, 2008 at 13:18

    Prachtige sneeuwfoto’s. en hoeveel alles bij elkaar, ik denk 3.20 meter.