04.12.08

Sjiek skiën (1)

Posted in Uncategorized at 8:07 by erik

Een tijdje geleden kreeg ik een mailtje van onze director of HR dat er een korte skivakantie voor het bedrijf georganiseerd werd, en of ik (+ partner) mee wilde. Dat was makkelijk: wij wilden wel! Donderdag 27 maart vertrokken we ‘s middags; ik had wat meer gewerkt de eerdere dagen van die week en vrijdag vrij genomen. De deal was dat iedereen die mee wilde die dag vrij moest nemen (voor het einde van het boekjaar, dat had er denk ik ook nog wat mee te maken) en $200 p.p. zou betalen; daarvoor kreeg je drie overnachtingen, een tweedaagse skipas en een vlucht (!) naar Mont Tremblant, naar wij begrepen het best bekendstaande skigebied van Oost-Canada.

We reden met John en Jennifer mee naar het vliegveld. Daar begon een thema dat we later nog meer gezien hebben: onze routebeschrijving bracht ons niet naar de ons welbekende terminal, maar naar een parkeerplaats aan de andere kant van het vliegveld, vlak naast een gebouwtje. Daar konden we onze auto kwijt en onze bagage op een karretje zetten; we konden in het gebouwtje gaan zitten en even een kop thee drinken tot iedereen er was. We kregen een geplastificeerd stukje blauw karton; dat was onze boarding pass. Even later gingen we het vliegtuig in; er waren 26 mensen van Maplesoft (waaronder de CEO (hoogste baas), Jim Cooper, de director of HR, Laura Rourke, en de company personal trainer) en 16 anderen. Na een vlucht van anderhalf uur landden we op het vliegveld van Mont Tremblant.

Toen was het nog een half uurtje met een busje naar het daadwerkelijke skidorp rijden, waar ons hotel lag. Onze bagage hoefden we niet mee te nemen, die werd in een apart busje geladen en later in de lobby van het hotel gebracht. De groep van Maplesoft was verdeeld over twee hotels; de verdeling was volgens John dat stellen die dezelfde achternaam hebben, in het ene hotel sliepen, en die met verschillende achternaam in het andere. In ieder geval sliepen wij en John en Jennifer in hetzelfde hotel.

Onze kamer was ietsje kleiner dan degene die we begin januari hadden samen met Joost en Ria; maar we waren nu natuurlijk maar met zijn tweeën! Het slaapgedeelte had een artistiekerige schuine open verbinding met de “woonkamer”, het was wel leuk aangelegd.

‘s Avonds zouden we allemaal samen gaan eten bij een grillrestaurant. Dat was erg gezellig; we zaten samen met Petri en Ryan en hun beider partners, en met John en Jennifer aan een grote tafel. Het bleek dat dit diner ook nog door het bedrijf betaald werd! Zeer voldaan gingen we naar bed.

Op vrijdagochtend wilden we niet al te vroeg opstaan en ik moest ook nog even ski’s huren. Daarbij kwamen we John en Jennifer tegen, die ook geen eigen materiaal hadden meegenomen. We spraken af samen op te trekken nadat we het spul gehuurd hadden. Dat had voor mij nog wat voeten in de aarde, niet alleen omdat ik vrij lange ski’s wilde hebben, maar vooral omdat ik ski’s met een koop-optie wilde huren. Dat lukte, maar de verhuurder vond het volstrekt onverantwoord om me in mijn oude skischoenen op zijn ski’s te laten skiën: het kon alleen als ik voor $10 ook schoenen erbij huurde. Op zich niet zo’n probleem, maar het was wel strontvervelend dat hij tot vervelens toe (en ruim daarna) bleef herhalen dat het “voor mijn eigen veiligheid” was.

Goed, even later stonden wij met mijn nieuwe spullen op de afgesproken plek. Toen bleek dat het voetgangersliftje dat door het dorp omhoog liep was vastgelopen, naar wij vreesden met John en Jennifer erop (wij konden het liftje niet gebruiken omdat we langs de andere verhuurder moesten lopen). Maar na korte tijd wachten zagen we ze aan komen lopen: ze hadden ook moeten lopen, want het liftje was net voor hun neus kapot- en vervolgens dichtgegaan.

Het skiën was geweldig! Het skigebied heeft een kleine honderd pistes, verdeeld over twee kanten van één berg. Het was vrij koud, maar niet onaangenaam. Daardoor skiede de sneeuw erg aangenaam, en we hoorden mensen in de liften wel zeggen dat ze niet vaak zulke goede sneeuw hadden gehad hier.

Na een tijdje gingen we wat eten, boven op de berg en met prachtig uitzicht.

‘s Middags kwamen we een hutje tegen waar warme chocolademelk en thee en zo verkocht werd, een refuge zogezegd.

We waren ‘s avonds best moe, maar we wilden toch wel samen met John en Jennifer uit eten gaan: het was een heel gezellige dag geweest. We besloten dat we naar een kroegje zouden gaan dat zijn eigen bier brouwt, La Diable. Daar hadden ze ook fatsoenlijk eten. Halverwege het eten kwam Jim Cooper binnen en even met ons kletsen. Hij vertelde dat hij al heel vaak in het gebied geskied had, hij had zes jaar of zo in Montréal gewoond (op anderhalf uur rijden) en hij had het nog nooit zo zonnig en met zulke goede sneeuw meegemaakt. Hij vroeg ook of we zin hadden hem de volgende dag om 11:00 in de refuge te ontmoeten.

2 Comments

  1. uschi said,

    April 13, 2008 at 5:05

    Hoe durft die verhuurder te twijfelen aan jouw exclusieve ski-schoenen?
    Wordt vervolgd? – je stopt wel op een spannend moment: hoe beviel het de volgende ochtend met de grote boss?

  2. Ria said,

    April 13, 2008 at 14:02

    Ik ben het helemaal met Uschi eens, prima schoenen. Nog wat anders die ski verhuurder in Blue mountain vond dat je met zulke grote schoenen helemaal geen skies nodig had. Heb je trouwens nu skies met een beetje lengte kunnen kopen?