07.26.08

Een kleintje op komst

Posted in Uncategorized at 20:59 by erik

Terug van weggeweest – we hebben al veel te lang niet geschreven, maar we hadden het druk met van alles en nog wat.

Niet lang nadat we afscheid van Hanneke hadden gekomen, kwamen onze volgende gasten: Anneke en Robert met Casper, hun bijna-1-jarige zoontje. (Iedereen die aan de titel dacht af te kunnen lezen dat Laura zwanger is: gefopt!)

Ze kwamen op donderdag 12 juni aan. Het was wel echt heel bijzonder om ze weer te zien, samen met Casper. Natuurlijk hadden ze wel een beetje een jet lag, maar op zaterdag waren ze ruim voldoende bijgekomen dat we met zijn vijven naar een klein festival in Waterloo konden gaan dat ons was aangeraden. Het festival zelf stelde niet veel voor, maar we konden wel een mooie foto van Casper nemen.

De dag daarop was het de hoogste tijd om Anneke, Robert en Casper mee uit frisbeegolfen te nemen: ze waren tenslotte al wel drie dagen in Canada! Dat wil zeggen, we gingen naar Cambridge, waar we aan een meertje konden gaan liggen en een beetje zwemmen, en we dachten een paar holes te gaan frisbeegolfen tot Casper het zat zou zijn.

Dat bleek alle 9 holes te duren! We stonden echt versteld, maar Casper vond het prima de hele tijd in z’n buggy te blijven zitten. We konden prima een paar frisbees kwijt op het dakje.

Die maandag vertrokken onze gasten in een gehuurde camper om de omgeving wat te verkennen. We hadden afgesproken ze het weekend daarop, het weekend van de 21e, weer op te zoeken. Ze hadden een beetje rond de schilderachtige Georgian Bay getrokken; Laura en ik reisden op vrijdagavond naar Manitoulin Island en op zaterdagochtend verder naar een kleine camping in de buurt van Alban. Op de reis van vrijdagavond namen we de veerboot van Tobermory naar South Baymouth om op Manitoulin Island te komen, een tocht die ik nog niet maar Laura en mijn ouders wel eerder gemaakt hadden. We zagen een prachtige zonsondergang.

Op zaterdagochtend vierden we Caspers eerste verjaardag (die op vrijdag had plaatsgevonden). We hadden een stukje opblaasbaar speelgoed voor hem meegenomen. Daarna wilden we wel een wandeling door het French River Provincial Park maken. We reden er dus heen en vroegen de mevrouw achter de balie wat er voor wandelingen waren. Er was een heel korte naar een brug en een wat langere naar een stroomversnelling. We besloten dat we wel naar de stroomversnelling wilden lopen. Het bleek dat het pad eigenlijk volstrekt ongeschikt was om met een buggy over te lopen, maar dat hield ons natuurlijk niet tegen. De helft van de tijd duwde Robert de buggy over de hoogst denkbare boomwortels en hobbels heen, en de andere tijd droegen Robert en ik de buggy samen. Erg avontuurlijk! En bovendien heel mooi landschap.

Er was nog net genoeg tijd om het café-restaurant te vinden waar volgens de campingbaas de wedstrijd Nederland-Rusland wel te zien zou zijn, als we het ze vroegen. De eerste wedstrijd van het EK die ik ging zien! Helaas ook direct de laatste. Mijn Russische collega had nog voorgesteld dat we hem samen zouden gaan kijken…

‘s Avonds hebben we het spel Kill Dr. Lucky gespeeld dat we eigenlijk voor mijn vader gekocht hadden, en de volgende ochtend nog een keer (we hebben het Frans gegeven toen hij later bij ons op bezoek was).

Op zondag wilden we wel nog een wandeling gaan maken: de vorige was goed bevallen! Op een uurtje rijden lag Killarney Provincial Park, dat bekend staat als een van de mooiste parken om te gaan kanoën. Wij gingen er dus heen en vroegen of ze ook een wandeling hadden die je wel eventueel met een buggy kon doen. Nee, dat was echt ondenkbaar, luidde het antwoord. Eventueel kon je wel een stukje een bepaald pad op lopen, maar al gauw kwam je een steil stuk tegen waar je met geen mogelijkheid omhoog zou komen met een buggy, en de andere wandelingen waren nog erger.

In het geheel niet ontmoedigd liepen we dat pad op en verder naar boven. Er waren inderdaad wel een paar steile stukken, maar Robert en ik waren intussen goed op elkaar ingespeeld en we hadden er geen noemenswaardige problemen mee.

Na een tijdje kwamen we aan bij een punt waarvandaan een zijtak naar een topje zou leiden. Daar wilden Robert en ik wel heen, maar het begon al een beetje later te worden dan we eigenlijk van plan waren. Laura en Anneke bleven daarom even bij Casper terwijl Robert en ik naar de top liepen. Toen ze daar zaten kwamen een paar andere wandelaars (de enige andere mensen die we op die wandeling gezien hebben) voorbij, en de ogen vielen hen bijna uit de kassen van verbazing toen ze zagen dat die twee jongedames een buggy mee naar boven gesleept hadden! Toen wij terug waren hebben we Laura en Anneke overgehaald om toch ook even te gaan kijken, want het was prachtig: je kon de Georgian Bay van boven zien liggen.

Na een prachtige dag zijn Laura en ik toen naar huis gereden.

2 Comments

  1. Ria said,

    July 28, 2008 at 11:05

    Hallo, ik dacht bijna oma te worden, maar gelukkig nog niet, ik ben nog veeeel te jong. (Ik snapte het wel hoor) Goed, natuurlijk had ik al gehoord van jullie mooie wandelingen met Anneke, Robert en Casper, maar het is ook leuk om de foto’s te zien. Doet me denken aan de tijd dat Laura nog in de kinderwagen zat, kwamen we ook op plaatsen waar je niet met een kinderwagen kwam.
    kusje Ria

    NB Volgens mij viel het afscheid van Hanneke je wel zwaar Lau.

  2. Blog Home » Bruce Peninsula said,

    September 1, 2008 at 15:59

    […] Bay scheidt, en naar Manitoulin Island, een eiland dat in het verlengde daarvan ligt. Toen we naar Robert en Anneke toe reden hadden we nog eens gezien hoe mooi het daar was, en we hadden dus al even in gedachten dat we daar […]