05.24.09

Verhuizen

Posted in Uncategorized at 12:13 by erik

Al drie weken voor onze verhuizing waren we -heel zoetjes aan- begonnen met inpakken, maar natuurlijk konden we maar een beperkt deel zo lang tevoren inpakken. Dit ook omdat onze echt zeldzaam gebruikte spullen nog in Nederland opgeslagen liggen. In de week voorafgaand aan de verhuizing was ik nog een aantal dagen weg naar een conferentie in Rhode Island. Laura had in die tijd wel de tuin verhuisd (een deel van de vaste planten die we vorig jaar gekocht hebben althans), maar er was toch nog behoorlijk veel te doen en we hebben dus allebei de vrijdag voorafgaand aan onze verhuizing vrijgenomen.

Die dag hebben we heel hard gewerkt en aan het eind van de dag zat alles in dozen. We zijn nog rond middernacht even naar de supermarkt gegaan, voor twee dingen: proviand voor de grote dag, en de paar laatste verhuisdozen.

‘s Morgens om half acht haalden we het verhuisvrachtwagentje op in een wolkbreuk van bijbelse proporties. Om acht uur zouden onze eerste helpers komen: Mathieu en Myriam, die wij twee weken daarvoor verhuisd hadden. (Zij moesten ‘s middags vrij vroeg weg, vandaar dat ze er ‘s morgens zo vroeg waren.) Laura ging dus gauw terug naar ons oude huis om ze op te vangen, terwijl ik het vehikel van het U-Haul terrein af manouvreerde en ook daarheen reed.

Toen ik bij ons huis aankwam zag ik Myriam en Mathieu net uitstappen. Ik wilde de vrachtwagen achteruit onze oprit oprijden, dus ik wilde stoppen en hem in zijn achteruit zetten, maar net toen ik daarvoor afremde sloeg de motor af. Vervelend, dacht ik, en ik wilde hem weer starten, maar hij reageerde niet op het omdraaien van het contactsleuteltje. Een blik op de meters suggereerde dat er in het geheel geen motorolie meer aanwezig was. Ik belde dus kwaad de verhuurder op, die suggereerde dat ik misschien zelf wat olie kon bijvullen. Gelukkig hadden we toevallig een fles staan. Toen ik daar wat van ingekiept had startte hij weer en kon ik hem de oprit op rijden.

Myriam en Mathieu waren intussen begonnen onze kasten uit elkaar te schroeven. Onze grote klerenkast in de slaapkamer was als een verzameling IKEA-pakketjes binnengekomen (het is een PAX, twee kasten van een meter breed aan elkaar, met een EIKEDAL schuifdeur ervoor, voor de liefhebbers) en we wilden ze bij voorkeur als twee kasten en twee deuren verhuizen, niet als een verzameling pakketjes. We kunnen jullie nu precies vertellen wat de enige manier is waarop je zo’n kast met drie man bij ons door het trapgat kunt krijgen. (Op een zeker moment is er dan nog 1 cm ruimte bij vier verschillende kanten tegelijk.)

Intussen was het nu en dan droog, en Chris was ook aangekomen. Wat later volgden Stephanie en Mark, op de voet gevolgd door Stan en Elena, die op hun beurt weer door Wilson en Scott werden gevolgd. Nu was Laura meer aanwijzingen aan het geven, en uiteraard de vrachtwagen aan het inpakken. Ik was het volgende niveau in het management, maar ook als dommekracht werkzaam. En dan hadden we dus nog negen man voetvolk.

Ons vrachtwagentje stond natuurlijk erg scheef op onze scheve oprit, met de achterklep open. Op zeker moment ging het weer vreselijk hard regenen, en toen viel er dus ook behoorlijk wat regen in het vrachtwagentje. Omdat hij zo scheef stond, liep het toen naar beneden, de vrachtwagen in, en tussen onze kasten en bank en zo door. Toen hebben we maar gauw even de deur dicht gedaan.

Rond half twaalf werd duidelijk dat alles niet in een keer in de vrachtwagen zou passen, dus we laadden hem toen vrij vlug vol met wat er op dat moment dichtbij was en reden met zijn allen naar ons nieuwe huis aan Inverhuron Crescent. Daar hebben we (na een korte rondleiding door het huis) alles op moordtempo in de garage geplempt zodat de vrachtwagen met Laura, Chris, Elena en Wilson weer terug kon en ik met de rest het nieuwe huis een beetje op orde kon brengen.

Toen heb ik eerst maar eens twee grote pizza’s besteld om al onze vrienden te kunnen voederen; die zouden met een klein uurtje gebracht worden en de hoop was dat Laura en haar clubje dan weer terug zouden zijn. Toen ik klaar was met bestellen bleek intussen Rob ook aangekomen te zijn, een collega van Laura. Hij was eigenlijk aangekomen direct nadat Laura vertrok, maar toen was ik nog druk aan het bellen, en ik had het niet gemerkt. Rob geeft ook de workouts bij Agfa, dus hij was duidelijk een erg fijne kracht om te hebben.

In het nieuwe huis versleepten we vervolgens de meubels en dozen naar de juiste plek: op de kasten hadden we allemaal een post-it geplakt met de kamer waar die kast heen moest, en de “naam” van de kast (bijv. “black shelving unit” of “billy 1”), en op de dozen stond allemaal weer een naam van een kast waar de inhoud in moest. Intussen begonnen we ook weer spullen in elkaar en aan de muur te schroeven. Na ongeveer een uur kwamen de pizza’s inderdaad, maar Laura was er nog niet. Die kwam een klein uur later, vlak nadat haar collega Rob weer vertrokken was.

In de loop van een paar uur was alles ingeruimd, opgebouwd en in elkaar geschroefd. Toen waren alleen Steph en Mark nog hier, en we hebben samen Indiaas gehaald en opgegeten. Tot slot doodop in ons nieuw in elkaar gezette bed gevallen.

Er staan wat foto’s van het nog lege huis in de gallery. Een voorproefje:

2 Comments

  1. Ria said,

    May 26, 2009 at 12:22

    Hallo!!
    Ziet er goed uit, mooi kleurtje paars in de woonkamer, past vast wel bij de rode bank.
    Krijgen we de keuken en tuin ook nog een keer.
    Kusje Ria

  2. uschi said,

    May 27, 2009 at 2:20

    Ik vind alle drie kleuren van de muren prachtig!
    En de lichtval is mooi door de verschillende verdiepingen!
    Binnenkort nog eens met meubels erin?
    Het is dus een huis “twee-onder-een-kap”? –
    Ik ben blij dat jullie zo vele vrienden hebben.