08.15.09

Laatste hap natuur van deze vakantie

Posted in Uncategorized at 21:47 by laura

Donderdag wilden we gaan kanoen, eigenlijk in het park waar we maandag ook geweest zijn maar toen aan de verkeerde kant, maar het zou daar druk zijn en bovendien was het best een eind rijden. Dus al snel besloten lekker in het park waar we toch al zaten te gaan kanoen. Het was een fantastische dag om op het water te zijn, erg warm en zonnig en af en toe een klein wolkje, ook goed weer om te verbranden dus en daar ben ik best goed in. Op een paar kilometer afstand was een plek waar we een heel eind over een riviertje en wat meertjes konden varen met 1 kleine portage. Dus twee Canadese kanos gehuurd en een een-persoons kayak (Sjoerd vindt zo’n Canadese kano maar een stom ding) en op weg. We waren niet echt de enigen daar, maar het was niet onaangenaam druk, af en toe kwamen we iemand tegen. Het landschap was prachtig en het was fijn eens vanaf een ander gezichtspunt te kijken en bovendien onze benen wat rust te geven.

We begonnen aan een meer waar al snel bleek dat Joost en Ria even de slag te pakken moesten krijgen, ze zigzagden nogal. Nu hebben ze beiden erg veel kayak ervaring maar dat bleek niet helemaal genoeg te zijn om gelijk probleemloos weg te varen. Ongeveer aan het einde van het meer hadden we al gelijk de portage, het was een heel kleintje dus geen probleem. Daarna voeren prachtig over een klein meanderend riviertje, een echt elanden riviertje vonden wij. Helaas wederom geen eland gezien, ik vrees dat dat er voor mij niet meer in zit dit jaar en ik wil nog wel zo graag een eland stier zien met een echt mooi groot gewei. We konden wel duidelijk zien dat er aan de waterplanten hier en daar flink geknabbeld was, dat hebben we wel aan elanden toegewezen.
Een stukje later was er nota bene ook nog een kleine stroomversnelling. Kort daarop besloten we maar eens te gaan lunchen dus aan een mooie grote rots aangelegd waar ook nog een schaduwplekje was. De rots stak een beetje steil uit het water waardoor het wat lastig op de kant komen was, maar iedereen kreeg het toch voor elkaar. Ookal verklaarde Erik dat hij zo natuurlijk nooit meer in de boot zou kunnen komen. Op de lunchplek zaten nauwelijks muggen, maar wel een soort hele kleine vliegjes die een soort van hele grote happen uit je lijf nemen, en dan vooral uit Eriks been. Joost en ik hebben ook nog even gezwommen, erg lekker maar wel knap koud water. Daarna weer terug in de boot was eigenlijk niet erg lastig, zelfs niet voor Erik met zijn slechte gevoel voor evenwicht vond hij het wel een toer. Net om de bocht van waar we hadden gelunchd blek het eindpunt te zijn, met aanlegplaats en picknick tafels, duidelijkeen stuk minder leuk dan waar wij hadden gezeten maar wel gemakkelijker. Ook daar is nog even gezwommen dor mij, Sjoerd en Erik.
Op de terugtocht kwamen wij natuurlijk ook de stroomversnelling tegen. Sjoerd probeerde eerst om er tegenop te kayakken maar hij had het probleem dat kayak peddels nogal wat breedte nodig hebben die er hier niet was. Sjoerd kwam vervolgens hopeloos vast te zitten en kon eigenlijk niet meer echt achteruit terug. Na diverse pogingen helaas omgegaan. Dat was vervelend omdat zijn schoenen en bovendien ook zijn laatste sigaretten toen nat waren. En een toerkayak zoals de zijne is niet zo gemakkelijk leeg te gooien als de wildwater kayaks die we normaal gewend zijn.
Toen was het de beurt aan Ria en Joost, ze kwamen een eind, na hier en daar een beetje tegen de rotsen zitten maar op het lastigste deel kwamen ook zij er niet door. Ze besloten nog een keer zo ver te gaan als mogelijk en vanaf daar de boot door het water te trekken, dat was gemakkelijker dan de boot over de rotsen te dragen. Vervolgens hebben Erik en ik het geprobeerd, zonden botsen en redelijk soepel kwamen we ook bij het smalste en dus zwaarste deel aan maar ook wij kwamen helaas daar kracht te kort. Daarop besloten we dezelfde route te nemen als Ria en Joost, dus uit de boot en de boot door het water te trekken.

Achter ons kwamen wat mensen die we van de camping kennen en die ook al een aantal dagen tegenkwamen op wandelingen. Het eerste stel ging ook vol de stroomversnelling in en die redden het net, naast peddelen zetten ze ook fors af tegen de stenen. Maar desalniettemin zijn Erik en ik nu heel jaloers, we moeten nog een beetje oefenen. Maar het tweede stel redde het niet dus die heb ik ook nog door de stroomversnelling heengesleept wat ze allemaal heel galant vonden en ik vooral leuk, nat was ik toch al.

‘s Avonds naar Baie-Saint-Paul gereden en daar wat gegeten. Ook alvast begonnen met het opnemen van de schade, Joost en Sjoerd een beetje verbrand op de armen, Erik heeft eindelos met factor 45 gesmeerd en was dus voor de verandering niet verbrand, ik een beetje verbrand op mijn schouderbladen en bovenbenen. Enkel Ria, die gezegd had dat ze toch nauwelijks verbrand en dus enkel een beetje had gesmeerd met factor 15, was stevig verbrand.

Vanochtend de boel weer ingepakt en een camping nabij Quebec opgezocht en gereserveerd. Voor Erik en mij is dat de laatste stop voordat we terug vliegen naar huis en dan maandag weer aan het werk moeten. Maar voordat we echt op weg gingen eerst nog een stop gemaakt om een kleine, 6.4km lange, wandeling. Het zou een wandeling zijn die door het Taiga landschap zou gaan waar dit park om bekend staat. De wandeling had weinig schaduw en het was zo mogelijk nog warmer dan de afgelopen twee dagen. De begroeiing bestond uit naaldbomen, meer dan we verwacht hadden, en heel veel korstmos. Eigenlijk niet zo heel veel anders dan we op eerdere wandelingen hebben gezien. Het pad was wel erg mooi, een klein geitepaadje met hier en daar wat hoogte verschillen. Aan het eind was er een grote stroomversnelling waar we even gerust hebben en wat gegeten.

En nu zitten we dus in de auto op weg naar onze laatste camping.

1 Comment

  1. uschi said,

    August 18, 2009 at 1:41

    Dat was wel een geweldige en avontuurlijke laatste hap!
    Jullie zijn toch niet door het woeste water gegaan, op de 5. foto naast Laura?