09.28.09

Japan 1: Kobe en omgeving

Posted in Uncategorized at 17:42 by erik

Voor Maplesoft ben ik net een week naar Japan geweest. Er was een conferentie (CASC 2009), maar het was eigenlijk vooral voor wat customer visits en voor een training die ik bij Cybernet zou geven, onze Japanse reseller en tevens sinds kort eigenaar van Maplesoft.

Ik vertrok op vrijdag 11 september (mooie datum om te vliegen) en werd om 3:30 uur ‘s morgens door een taxibusje opgehaald. Er werden nog wat andere mensen opgehaald en rond 5:00 uur stond ik op het vliegveld. Dat leek me eigenlijk nogal aan de krappe kant, want ik zou eerst naar San Francisco vliegen, en om naar de VS te vliegen moet je een nogal uitgebreide en ingewikkelde procedure doorlopen. Ik hoopte dus maar dat ik genoeg tijd zou hebben.

Het was inderdaad nogal een verzameling formulieren, ik moest een half uur of zo wachten in een rij en voor de zoveelste keer mijn vingerafdrukken en een fotootje afstaan, maar ik was desondanks ruim op tijd bij de gate. Een mazzeltje dus. De vlucht naar San Francisco was vrij rustig, er waren veel stoelen vrij.

In San Francisco had ik een paar uur. Ik ben even een boek gaan kopen: Der Blechtrommel in het Engels, ik had al door dat ik met Mannen die vrouwen haten van Stieg Larsson de terugreis naar Canada niet zou halen. Fantastisch boek trouwens. Allebei fantastische boeken, eigenlijk. Ook heb ik nog even gewerkt aan het praatje dat ik op de conferentie zou houden. En niet zo lang voordat de vlucht zou vertrekken merkte ik dat ik echt flink honger had: niet veel ontbijt gegeten in Toronto en alleen een liflafje in het vliegtuig, dus ik haalde nog even een hamburger bij de Burger King. Daarmee zat ik vervolgens bij de gate, net alsof ik voordat ik het enge Japan in ging nog even een fatsoenlijk stuk Amerikaans voedsel wilde.

Van San Francisco naar Osaka was het vliegtuig wel erg vol. Buiten bleef het dag, maar met dank aan de datumgrens werd het toch zaterdag. Toen opnieuw door een bureaucratische molen, ditmaal om Japan in te komen. Ik geloof dat het me nu slechts vier in plaats van tien vingerafdrukken kostte. En de betreffende bureaucrate was erg vriendelijk in plaats van de wantrouwendheid die Amerikaanse douaniers uitstralen. (Ahem, eh, niks mis mee hoor – ik wil er volgende keer ook nog in!)

Er bleek een bus te rijden van het vliegveld naar het trein/metro-station in Kobe waar mijn hotel was, het Sannomiya Terminal Hotel, dus die nam ik en een klein uurtje later kwam ik aan. Even mijn tassen op de kamer gedropt en toen moest ik eigenlijk nog wel een hapje eten voordat ik naar bed kon. Dat was nog makkelijker gezegd dan gedaan, zeker gezien ik intussen zo’n 26 uur op was en dus niet zo heel erg helder. De meeste restaurants hebben weliswaar een prachtige, levensechte, 3D plastic uitvoering van hun gerechten in de vitrine staan, maar dat zag er allemaal uit als een volwaardige maaltijd en daar was ik nou ook weer niet naar op zoek. Na een tijdje vond ik een soort fastfood-tentje (met overigens alleen fotootjes van hetgeen ze verkochtten) waar ik een kom noedelsoep kon krijgen. Dat was perfect. Toen slapen.

De volgende ochtend begon met ontbijt. Het hotel had een buffet met Japanse en Westerse onderdelen: rijst, salade, knakworstjes, gerookte vis, een paar interessante mengsels van groenten en bonen en zo, en nog het een en ander. Ik heb de vis even laten staan maar met veel plezier van de andere Japanse dingetjes gegeten; een van de groentemengsels leek onder andere een soort zeekraal te bevatten.

Na het ontbijt heb ik eerst nog een keer de presentatie goed doorgenomen en nog wat bijgewerkt. Om 12:00 had ik met Tetsu van Cybernet in de lobby afgesproken – hij was mede-organisator van de conferentie. We zijn eerst maar eens gaan eten. Nu durfde ik wel een echt Japans restaurant in; ik liet Tetsu maar kiezen wat en waar. Het was heerlijk; de basis was een kom rijst waar een soort dikke blubber van geschaafde yam (als ik het goed begreep) met rauw ei doorheen ging. Daar waren allerlei frutsels bij die het geheel smaak moesten geven; ik herinner me een stuk rauwe vis, ik denk tonijn, en verder niet zo veel meer. Eigenlijk heb ik een paar maanden geleden besloten dat ik niet meer met een goed geweten tonijn kan eten, maar dat heb ik voor deze trip even opzij gezet; ik wilde gewoon alles eten wat mij voorgezet werd.

Toen de lunch op was gingen we naar de conferentielocatie. Tetsu kocht gelukkig het kaartje voor me, want ik had geen idee hoe het kaartjesapparaat werkte – alles was natuurlijk in het Japans. Later bleek dat je de kaartjesautomaat zonder problemen ook op Engels kon instellen, maar je moest eerst weten hoeveel je kaartje kostte en de bestemmingen op de kaart die je daarvoor kon gebruiken waren alleen in het Japans afgedrukt. Veel andere conferentiegangers hadden het dus moeilijk om bij de conferentie te komen!

Na een treinritje van tien minuten waren we bij het juiste station, en daar pakten we een taxi naar de universiteit van Kobe. Toen waren we min of meer als eerste bij de conferentielocatie. Ik kon dus leuk met iedereen die verder nog binnenkwam kletsen zodra ze binnenkwamen. Deze eerste dag (zondag) zou er alleen aanmelding zijn en een sessie van 3 software-demo’s, waar mijn praatje ook onder viel. De twee andere praatjes waren eerst, toen was ik aan de beurt. Ik had eigenlijk niet genoeg tijd gehad om mijn praatje voor te bereiden vanwege een deadline van ons Toyota-project, maar dankzij veel vragen van en interactie met het publiek was het toch leuk. In totaal waren er denk ik zo’n 25 man.

Na mijn praatje was er een soort borrel met hapjes die kennelijk door Cybernet en Maplesoft gesponsord was. De hapjes waren pizza-slices die ze besteld hadden bij een koerier. Heel interessante pizza’s; de meeste waren met een soort van ketjap-achtige saus in plaats van tomatensaus en vele hadden ook zeevruchten erop. Na afloop waren Tetsu en zijn mede-organisatoren nog een tijdje bezig met opruimen; ik bood een paar keer aan mee te helpen, maar dat mocht eigenlijk niet. Toen liepen we naar het station toe (nogal sterk naar beneden) en gingen naar ons hotel. Ik kon opnieuw prima slapen.

Op maandag gingen we eerst opnieuw samen naar de conferentie toe en woonden de eerste drie praatjes bij. Dat was erg leuk, want dit was intussen het “echte” programma van de conferentie en dus waren er nu wat meer mensen aanwezig, misschien 40 of zo. Daaronder ook Paul Vrbik, die bij Maplesoft stage heeft gelopen en nu in London (Ontario) een AIO is, en Mark Giesbrecht, een prof van UWaterloo met wie ik bevriend ben. Met hen heb ik ook de lunch gebruikt: in het personeelsrestaurant een kom rijst met … ik weet het niet meer. Maar het was wel erg lekker. Daarna zijn we nog een beetje met zijn drie├źn rond de campus gaan wandelen. Het was lekker warm.

Om 13:00 vertrokken Tetsu en ik naar het station. We zouden een universiteit even buiten Kobe bezoeken waar een paar professors werken die al vijftien jaar Maple gebruiken. Het was een mooie treinrit: we moesten om de bergen benoorden Kobe heen. Toen moesten we nog een stuk met een bus en daarna waren we bij de campus aangekomen. Die bestond uit allemaal prachtige gebouwen, een beetje in Moorse stijl, heel bijzonder. Ik heb er helaas niet zo veel mooie foto’s van. Na wat omzwervingen vonden we het juiste gebouw en de juiste kamer. Na de nodige introducties vroegen de profs of we ons verhaal voor hun studenten wilden doen. Dat vonden we natuurlijk prima. Ik had de avond tevoren een beetje voorbereid wat ik kon vertellen, na wat aanwijzingen van Tetsu over hun interesses. Nu voor de studenten legde ik het tempo dus een flink stuk lager, want die hadden – behalve technische vragen – ook behoorlijk moeite met Engels. De studenten hadden best wat vragen, dus dat was wel leuk. Nog iets heel grappigs: in de ruimte waar ik dat praatje hield, stond een stapelbed, en toen er een foto genomen werd van de studenten en mij moest er goed gezorgd worden dat het bed er niet op stond!

Na afloop gingen Tetsu en ik samen per bus terug naar Kobe, naar het hotel, waar ik mijn bagage ophaalde. Nog een mooiere rit dan de heenreis: deze route ging over de bergen in plaats van eromheen!

Daarna naar het centraal station van Kobe, waar ik met Tetsu’s hulp een kaartje kocht voor de Shinkansen (de “bullet train”) naar Tokyo. Nu heb ik in de TGV en de ICE ook wel gereisd, maar ik heb de indruk dat de Shinkansen toch echt nog een klasse soepeler op het spoor staat: ik had pas door dat we aan het rijden waren toen we het station al een eindje uit waren! In Tokyo zou ik de volgende dag beginnen aan een training voor een paar medewerkers van Cybernet.

1 Comment

  1. Blog Home » Japan 2: Tokyo said,

    October 7, 2009 at 21:16

    […] de Skyliner trein naar Narita Airport kopen. Die eerste stap was nog niet zo makkelijk: ik heb in de vorige post al uitgelegd dat je eerst moest uitvinden hoeveel je kaartje kost voordat je het kunt kopen, en de […]